رای‌دهندگان جوان کنیا در آستانه انتخابات سال آینده و تلاش ویلیام روتو برای انتخاب مجدد

در حالی که کنیا به انتخابات سراسری سال ۲۰۲۷ نزدیک می‌شود، موج عظیمی از بسیج جوانان در حال تغییر شکل چشم‌انداز سیاسی کشور است. آدمبا آلانس، روزنامه‌نگار دانشجو که به یک فعال مدنی تبدیل شده، با استفاده از رسانه‌های اجتماعی، طنز و زیبایی‌شناسی نسل زد، موفق به ثبت‌نام ۲.۶ میلیون رای‌دهنده جدید شده است. این جنبش دیجیتال که از دل اعتراضات گسترده علیه لوایح مالیاتی نامحبوب ظهور کرد، اکنون در حال گذار از کنشگری خیابانی به سمت صندوق‌های رای است. با توجه به اینکه بیش از ۳۰ درصد از جمعیت واجد شرایط رای‌دهی زیر ۳۵ سال هستند، این گروه دموگرافیک نیروی قدرتمندی را تشکیل می‌دهد که می‌تواند ساختارهای سیاسی سنتی را مختل کند.

رئیس‌جمهور ویلیام روتو که در حال حاضر در یک فضای سیاسی چالش‌برانگیز قرار دارد، با بدبینی مردمی مواجه است که با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کنند. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که دو سوم کنیایی‌ها معتقدند وضعیت مالی شخصی آن‌ها از سال ۲۰۲۲ بدتر شده است. با این وجود، روتو همچنان یک استراتژیست سیاسی قدرتمند باقی مانده و از منابع دولتی و تجمعات مردمی برای حفظ نفوذ خود استفاده می‌کند. دولت او بر ایجاد شغل و اعطای وام به جوانان تاکید دارد، در حالی که مقامات حزبی انتقادات در رسانه‌های اجتماعی را ناشی از عدم درک توسعه ملموسی می‌دانند که مدعی ارائه آن به رای‌دهندگان هستند.

از نظر تاریخی، سیاست کنیا تحت سلطه اتحادهای قومی و شبکه‌های حامی‌پروری بوده که اغلب با انگیزه‌های مالی تقویت می‌شوند. با این حال، جنبش نسل زد به دنبال فراتر رفتن از این بلوک‌های قبیله‌ای سنتی با تمرکز بر کیفیت رهبری و نتایج سیاست‌گذاری به جای کاندیداهای فردی است. این تغییر، چالشی منحصر به فرد برای احزاب مستقر ایجاد می‌کند، زیرا رای جوانان همچنان غیرمتمرکز و غیرقابل پیش‌بینی باقی مانده است. فعالان استدلال می‌کنند که آن‌ها با هیچ حزب خاصی همسو نیستند، بلکه خواستار پاسخگویی و برچیدن بنیادی فساد سیستماتیک هستند.

پیامدهای این جنبش جوان‌محور برای انتخابات پیش رو قابل توجه است. در حالی که رقبای روتو همچنان پراکنده هستند، پتانسیل برای یک اپوزیسیون متحد یا یک رای چرخشی عظیم از سوی جوانان می‌تواند مسیر کشور را تغییر دهد. تحلیلگران سیاسی هشدار می‌دهند که اگرچه انرژی نسل زد بی‌سابقه است، اما سیاست‌های قدیمی پول و قبیله‌گرایی همچنان عمیقاً ریشه‌دار هستند. توانایی این جنبش برای تبدیل خشم دیجیتال به قدرت سیاسی سازمان‌یافته، آزمون نهایی این موضوع خواهد بود که آیا روند دموکراتیک کنیا می‌تواند از محدودیت‌های تاریخی خود فراتر رود.

در نگاه به آینده، انتخابات ۲۰۲۷ به عنوان آزمونی برای سنجش پتانسیل تغییرات سیاسی جوان‌محور در کنیا عمل خواهد کرد. کارشناسان معتقدند که اگرچه این جنبش یک کارت برنده غیرقابل پیش‌بینی است، موفقیت آن به این بستگی دارد که آیا می‌تواند بدون تسلیم شدن در برابر ماهیت معاملاتی سیاست‌های محلی، شتاب خود را حفظ کند یا خیر. در حالی که جوانان کنیایی همچنان خواستار اشتغال و اصلاحات ساختاری هستند، تشکیلات سیاسی باید تصمیم بگیرد که آیا با این مطالبات جدید سازگار شود یا خطر بیگانگی بیشتر را بپذیرد. آینده کشور به این بستگی دارد که آیا این نسل می‌تواند با موفقیت شکاف بین کنشگری دیجیتال و حکمرانی را پر کند.