مه غبارآلود زهره در واقع غبار کیهانی است

سیاره زهره مدت‌هاست که در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، به‌ویژه در مورد مه زرد رنگی که در لایه‌های زیرین جو آن توسط کاوشگرهای ونرا و پایونیر در دهه ۱۹۷۰ کشف شد. برای دهه‌ها، منشاء این پدیده جوی ناشناخته باقی مانده بود و فرضیات متعددی درباره ترکیب آن مطرح می‌شد. اکنون، یک مطالعه پیشگامانه به رهبری هیروکی کاریو، دانشمند سیاره‌شناس در دانشگاه توهوکو، بالاخره پرده از این راز برداشت: این مه در واقع انباشتی از ذرات غبار کیهانی است که از شهاب‌سنگ‌هایی ناشی می‌شود که هنگام ورود به جو غلیظ این سیاره می‌سوزند.

کاریو و تیمش از یک مدل ریزفیزیکی پیچیده استفاده کردند تا نشان دهند چگونه این ذرات فرازمینی با اسید سولفوریک تعامل می‌کنند. طبق مطالعه منتشر شده در نیچر استرونومی، هجوم غبار کیهانی برای حفظ توزیع ذرات مشاهده شده کافی است. کاریو اظهار داشت: «ورود مداوم غبار کیهانی برای حفظ این لایه مه زیرین با توزیع اندازه ذرات مشاهده شده توسط کاوشگرهای ورودی کافی است. این ذرات مه با منشاء کیهانی به عنوان هسته‌های میعان کارآمد عمل کرده و تشکیل ابر را در لایه اصلی ابر حتی دور از منبع اولیه خود تقویت می‌کنند.»

از نظر تاریخی، دانشمندان حدس می‌زدند که این مه ممکن است از خاکستر آتشفشانی تشکیل شده باشد، زیرا زهره فعال‌ترین سیاره از نظر آتشفشانی در منظومه شمسی ما است. با این حال، محققان به طور سیستماتیک خاکستر آتشفشانی و غبار سطحی را به عنوان عوامل اصلی رد کردند. آن‌ها دریافتند که حتی با فعالیت‌های آتشفشانی قابل توجه، ذرات تولید شده به روش خاص مورد نیاز برای تشکیل مه مشاهده شده با گوگرد جوی تعامل نمی‌کنند، که این امر تمرکز را به سمت مواد خارجی و فضایی تغییر داد.

این کشف پیامدهای مهمی برای درک ما از جو سیارات دارد. این تحقیق توضیح می‌دهد که چرا مناطق خاصی از هوای زهره تابش فرابنفش را جذب می‌کنند و سولفات آهن - که از شهاب‌سنگ‌های غنی از آهن مشتق شده - را به عنوان جذب‌کننده مرموز شناسایی می‌کند. این فرآیند بازتابی از تشکیل ابر در زمین است، جایی که آئروسل‌ها به عنوان هسته‌های میعان عمل می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شهاب‌سنگ‌ها نقش حیاتی در دینامیک اقلیمی زهره ایفا می‌کنند و با فراهم کردن سطوح لازم برای میعان اسید سولفوریک، بر تراکم ابر و ترکیب شیمیایی جو زیرین تأثیر می‌گذارند.

در آینده، این مدل چارچوبی برای مطالعه سایر سیارات، از جمله غول‌های گازی مانند مشتری، زحل و نپتون فراهم می‌کند. با درک اینکه چگونه غبار کیهانی بر تشکیل مه و ابر در زهره تأثیر می‌گذارد، دانشمندان می‌توانند رفتار جوی سیارات فراخورشیدی را بهتر پیش‌بینی کنند. کاریو پیشنهاد می‌کند که مشاهده لایه‌های فلزی در جو سیارات بیرونی به تعیین نرخ رسوب فلزات و فراوانی مه حاصل از آن‌ها کمک می‌کند و غبار کیهانی را به عنوان یک جزء ضروری و جهانی از اقلیم‌های سیاره‌ای تثبیت می‌کند که شایسته بررسی‌های بیشتر است.