این جزیره در کیریباتی ممکن است کلید حل معمای آملیا ارهارت باشد

تلاش تاریخی آملیا ارهارت برای تبدیل شدن به اولین زنی که به دور دنیا پرواز می‌کند، در ژوئیه ۱۹۳۷ با ناپدید شدن او و ناوبرش فرد نونان بر فراز اقیانوس آرام به معمایی حل‌نشدنی تبدیل شد. با نزدیک شدن به نودمین سالگرد این ناپدید شدن، یک گروه اکتشافی جدید به سرپرستی دانشگاه پردو و موسسه میراث باستان‌شناسی (ALI) در حال آماده‌سازی برای سفر به جزیره غیرمسکونی نیکومارورو هستند. محققان بر این باورند که یک ناهنجاری خاص شناسایی‌شده در تالاب این جزیره ممکن است سرانجام شواهد فیزیکی لازم برای تایید محل نهایی هواپیمای لاکهید الکترا را فراهم کند.

ریک پتی‌گرو، رهبر این گروه اکتشافی، تصاویر ماهواره‌ای ثبت‌شده پس از یک طوفان گرمسیری در سال ۲۰۱۵ را عامل اصلی این ماموریت می‌داند. این تصاویر جسمی با ابعاد و بازتاب دقیق بدنه و دم هواپیمای الکترا را نشان می‌دهند که در آب‌های کم‌عمق و پوشیده از رسوب قرار دارد. در حالی که تیم قصد دارد از عکاسی پهپادی پیشرفته، مغناطیس‌سنج‌ها و سونار برای تایید این یافته استفاده کند، استراتژی و بودجه این ماموریت بر پتانسیل یک کشف قطعی متمرکز است که می‌تواند طولانی‌ترین پرونده حل‌نشده هوانوردی در تاریخ را مختومه اعلام کند.

نیکومارورو مدت‌هاست که کانون توجه محققان، به‌ویژه گروه بین‌المللی بازیابی هواپیماهای تاریخی (TIGHAR) بوده است که از سال ۱۹۸۹ هشت سفر اکتشافی به آنجا انجام داده‌اند. یافته‌های قبلی در این جزیره شامل آلومینیوم هواپیما، پلکسی‌گلاس و وسایل شخصی مانند پاشنه کفش زنانه و یک زیپ مربوط به دهه ۱۹۳۰ بوده است. با وجود این آثار پیشنهادی، یک مدرک قطعی که سایت را به ارهارت پیوند دهد، همچنان دور از دسترس باقی مانده است و جامعه هوانوردی را در مورد اینکه آیا این دو واقعاً به جزیره رسیده‌اند یا در نزدیکی هاولند جان باخته‌اند، دچار اختلاف کرده است.

شک و تردید در میان محققان کهنه‌کار مانند ریک گیلسپی از TIGHAR همچنان بالاست؛ او استدلال می‌کند که جسم شناسایی‌شده در تصاویر ماهواره‌ای احتمالاً یک درخت پاندانوس است که در طوفان از ریشه درآمده، نه لاشه هواپیما. علاوه بر این، دوروتی کاکرین، متصدی موزه اسمیتسونیان، معتقد است که محدودیت سوخت هواپیما، پرواز ۶۴۰ کیلومتری از هاولند به نیکومارورو را غیرممکن می‌کرده است. این نظریه‌های متناقض، بحث‌های شدید پیرامون مسیر پرواز نهایی و واقعیت‌های لجستیکی سفر سال ۱۹۳۷ را برجسته می‌کند که همچنان به جذابیت عمومی این معما دامن می‌زند.

در آینده، موفقیت ماموریت ALI به توانایی حفاری و شناسایی جسم غوطه‌ور بستگی دارد. اگر تیم حضور آلومینیوم درجه هواپیما یا الگوهای خاص پرچ را تایید کند، فصل نهایی سفر ارهارت بازنویسی خواهد شد. برعکس، اگر مشخص شود که این سایت بقایای طبیعی است، معما همچنان باقی خواهد ماند و وضعیت این ناپدید شدن را به عنوان بزرگترین معمای حل‌نشده قرن بیستم تقویت می‌کند. صرف‌نظر از نتیجه، این اکتشاف بر تلاش مداوم انسان برای کشف حقیقت پشت یکی از مشهورترین تراژدی‌های تاریخ تاکید دارد.