مدیرعامل فورد: هوش مصنوعی برای کارگران یقه آبی یک «همراه» است، اما برخی مشاغل حذف خواهند شد

جیم فارلی، مدیرعامل فورد، به طور عمومی به تأثیر اجتناب‌ناپذیر هوش مصنوعی بر نیروی کار پرداخته و معتقد است که اگرچه نقش‌های یقه آبی تکامل خواهند یافت، اما بعید است که به طور کامل جایگزین شوند. فارلی در رویداد Ford Pro Accelerate تأکید کرد که هوش مصنوعی عمدتاً به عنوان یک «همراه» برای کارگران کارخانه، تکنسین‌ها و متخصصان فنی عمل خواهد کرد و به آن‌ها در مدیریت وظایف پیچیده و پر کردن شکاف ناشی از کمبود فعلی نیروی کار فنی کمک می‌کند. در مقابل، او هشدار داد که نقش‌های یقه سفید، به‌ویژه در امور مالی، مراکز تماس و برنامه‌نویسی سطح پایه، با خطر بسیار بالاتری از جایگزینی مواجه هستند زیرا هوش مصنوعی کارهای دانشی روتین و مبتنی بر صفحه نمایش را خودکار می‌کند.

فارلی، با همراهی مدیران ارشد Carhartt و Stanley Black & Decker، تأکید کرد که ادغام هوش مصنوعی در فورد در حال انجام است. با داشتن بیش از ۱۰ هزار کارگر ماهر که حدود ۲۰ درصد از نیروی کار UAW این شرکت را تشکیل می‌دهند، فورد تمرکز خود را به سمت نگهداری رباتیک، سیستم‌های فیبر نوری و تجهیزات تولید دیجیتال تغییر داده است. فارلی خاطرنشان کرد که مرز بین مهندسان و کارگران ماهر در حال محو شدن است، زیرا وظایف نگهداری در کارخانه‌های باتری‌سازی مدرن به طور فزاینده‌ای شبیه به ساخت نیمه‌هادی‌ها شده است. او به استفاده از هوش مصنوعی و واقعیت افزوده برای راهنمایی مکانیک‌ها در تعمیرات پیچیده موتور اشاره کرد که عملاً تکنسین‌های کم‌تجربه را به کارگران بسیار توانمند تبدیل می‌کند.

از نظر تاریخی، بخش تولید با تنش مداوم بین کارایی مدیریت‌محور و نگرانی‌های کارگران در مورد امنیت شغلی مواجه بوده است. فارلی شباهت‌هایی بین ادغام مدرن هوش مصنوعی و مطالعات قدیمی «زمان و حرکت» در اوایل دوران کاری خود ترسیم کرد و اذعان داشت که کارگران اغلب به ابزارهای کارایی جدید با سوءظن نگاه می‌کنند. او تأکید کرد که ایجاد اعتماد ضروری است؛ اگر کارکنان هوش مصنوعی را به عنوان یک ابزار نظارتی یا تهدیدی برای معیشت خود تلقی کنند، در برابر اجرای آن مقاومت خواهند کرد. برای موفقیت هوش مصنوعی، باید به عنوان یک سیستم پشتیبانی ارائه شود که توانایی انسانی را افزایش می‌دهد، نه اینکه جایگزین قضاوت انسانی شود.

کریس نلسون، مدیرعامل Stanley Black & Decker، این احساسات را تکرار کرد و هوش مصنوعی و رباتیک را به عنوان راه حلی برای گلوگاه نیروی کار در صنعت توصیف کرد. او استدلال کرد که متخصصان مشتاق پذیرش فناوری هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد عقب‌ماندگی‌ها را جبران کرده و پروژه‌ها را کارآمدتر تکمیل کنند، زیرا در حال حاضر با تقاضایی بیش از ظرفیت خود مواجه هستند. با واگذاری وظایف تکراری، مانند حفاری خودکار در ساخت مراکز داده، به ربات‌ها، کارگران ماهر می‌توانند بر فعالیت‌های با ارزش بالاتر تمرکز کنند. به گفته نلسون، این مدل مشارکتی درباره جایگزینی کارگر نیست، بلکه درباره توانمندسازی آن‌ها برای دستیابی به دستاوردهای بیشتر در یک روز کاری است.

در نگاه به آینده، آینده نیروی کار صنعتی با اتکای بیشتر به داده‌ها، نرم‌افزار و سواد دیجیتال تعریف خواهد شد. فارلی معتقد است که اگرچه ماهیت بنیادی مشاغل ماهر همچنان ریشه در قضاوت عملی و سیستم‌های فیزیکی خواهد داشت، اما آموزش و عملیات روزانه این کارگران به طور دائمی تغییر خواهد کرد. با ادامه تکامل هوش مصنوعی، توانایی استفاده از این همراهان دیجیتال به یک شایستگی اصلی برای نسل بعدی کارگران صنعتی تبدیل خواهد شد و احتمالاً نحوه برخورد شرکت‌ها با کمبود نیروی کار و حفظ مزیت‌های رقابتی در بازار جهانی که به سرعت در حال دیجیتالی شدن است را تغییر خواهد داد.