گزارش گلدمن ساکس: ۸ نفر از هر ۱۰ جوان نسل زد و هزاره برای تأمین مخارج خود دو شغل دارند

گزارش جدید و تکان‌دهنده‌ای از گلدمن ساکس نشان‌دهنده بحران مالی عمیق برای نسل‌های جوان است که فاش می‌کند ۸۰ درصد از نسل زد و ۷۷ درصد از نسل هزاره مجبورند برای تأمین هزینه‌های اولیه زندگی، به شغل دوم روی بیاورند. با تداوم تورم و بالا ماندن هزینه‌های مسکن، رویای بازنشستگی راحت به طور سیستماتیک جای خود را به ضرورت فوری بقا داده است. این روند بازتاب‌دهنده یک ناخوشی اقتصادی گسترده‌تر است که در آن برنامه‌ریزی مالی بلندمدت فدای ثبات کوتاه‌مدت می‌شود.

داده‌های این نظرسنجی شدت وضعیت را برجسته می‌کند؛ به طوری که ۷۶ درصد از نسل زد و ۷۳ درصد از نسل هزاره اعلام کرده‌اند که بدون درآمد اضافی قادر به تأمین مخارج خود نیستند. کریس سدر، استراتژیست ارشد بازنشستگی در گلدمن ساکس، اشاره کرد که روند پس‌انداز متوقف شده است و درصد افرادی که مشارکت‌های بازنشستگی خود را افزایش می‌دهند از ۵۵ درصد به ۳۹ درصد کاهش یافته است. علاوه بر این، ۶۹ درصد از نسل زد و ۶۷ درصد از نسل هزاره گزارش می‌دهند که اضطراب مالی مربوط به بدهی و هزینه‌های خانوار، توانایی آن‌ها را برای تمرکز بر مسئولیت‌های شغلی اصلی‌شان به شدت کاهش می‌دهد.

این فشار اقتصادی در خلأ رخ نمی‌دهد؛ بلکه نتیجه سال‌ها شوک قیمتی ناشی از همه‌گیری و محیط فعلی است که در آن نرخ وام مسکن همچنان بالا باقی مانده است. در حالی که این نظرسنجی نشان داد برخی از بازنشستگان موفق شدند زودتر از موعد از بازار کار خارج شوند، نسل فعلی کارگران جوان با مسیری بسیار متزلزل‌تر روبرو هستند. نقاط عطف سنتی رویای آمریکایی—مالکیت خانه، برنامه‌ریزی خانواده و پس‌اندازهای کلان بازنشستگی—بیش از پیش به عنوان تجملات دست‌نیافتنی دیده می‌شوند تا انتظارات استاندارد برای نیروی کار مدرن.

پیامدهای این تغییر عمیق است، زیرا نسل‌های جوان مجبورند اقداماتی را که ثبات بلندمدت ایجاد می‌کنند، مانند پس‌انداز اضطراری و کاهش بدهی، به تعویق بیندازند. این امر چرخه‌ای از آسیب‌پذیری ایجاد می‌کند که در آن فقدان شبکه ایمنی مالی، افراد را در برابر شوک‌های اقتصادی آینده آسیب‌پذیرتر می‌کند. کارفرمایان نیز شاهد این تأثیر هستند، زیرا داده‌های استخدامی از پلتفرم مانستر نشان می‌دهد که جویندگان کار به طور فزاینده‌ای حقوق و انعطاف‌پذیری دورکاری را برای مقابله با هزینه‌های رو به رشد رفت‌وآمد و زندگی روزمره در اولویت قرار می‌دهند.

در نگاه به آینده، کارشناسان هشدار می‌دهند که اثر «بیرون راندن» هزینه‌های فعلی زندگی، پیامدهای ماندگاری بر انباشت ثروت نسل‌های جوان خواهد داشت. از آنجایی که تمرکز از ساختن آینده به مدیریت حال تغییر یافته است، یکپارچگی ساختاری سیستم‌های بازنشستگی ممکن است با فشار قابل توجهی روبرو شود. مگر اینکه تغییر قابل توجهی در رشد دستمزدها یا کاهش بحران مقرون‌به‌صرفه بودن رخ دهد، اتکا به چندین منبع درآمد احتمالاً به یک ویژگی دائمی در چشم‌انداز حرفه‌ای نسل زد و هزاره تبدیل خواهد شد.