این داستان عاشقانه مدرن جذابیت‌های قرن هجدهم آستن را از دست داده است: نقد برایان واینر بر «عقل و احساس»

رمان برجسته جین آستن، «عقل و احساس»، پاییز امسال دویست و پانزدهمین سالگرد خود را جشن می‌گیرد، با این حال جدیدترین اقتباس سینمایی به کارگردانی جورجیا اوکلی در به تصویر کشیدن جوهره ظریف اثر اصلی ناکام مانده است. این فیلم با بازی دیزی ادگار-جونز در نقش الینور دشوود تحسین‌برانگیز، تلاش می‌کند محدودیت‌های اجتماعی قرن هجدهم را برای مخاطبان امروزی ترجمه کند، اما در نهایت برای حفظ ظرافت روایی که ادبیات آستن را تعریف می‌کند، با مشکل مواجه است. اگرچه فیلم از نظر بصری خیره‌کننده است، اما تولید اغلب از چشم‌انداز عاطفی خاص آن دوره دور به نظر می‌رسد.

منتقدان اشاره کرده‌اند که این فیلم، با وجود بهره‌مندی از بازی‌های خوب، فاقد عمق شاهکار سال ۱۹۹۵ آنگ لی است. فیلمنامه دایانا رید اغلب احساساتی را که باید در لایه‌های زیرین باقی بمانند، بیش از حد آشکار می‌کند، به‌ویژه در مورد احساسات نوظهور بین الینور و ادوارد فررز با بازی جورج مک‌کی. برخلاف نسخه سال ۱۹۹۵ که در آن فیلمنامه برنده اسکار اما تامپسون به طرز ماهرانه‌ای محدودیت‌های آن دوران را هدایت می‌کرد، این نسخه به سمت ابراز محبت‌های لمسی و مدرن متمایل می‌شود که سوءتفاهم‌های بعدی داستان را تضعیف می‌کند.

از نظر تاریخی، «عقل و احساس» یکی از ارکان درام‌های تاریخی بوده است و اقتباس‌های مختلفی سعی کرده‌اند تعادل بین خلق و خوی متضاد خواهران را برقرار کنند. داستان بر «عقل» الینور و «احساسات» خواهر تکانشی‌اش ماریان با بازی ازمی کرید-مایلز استوار است. چالش هر کارگردان مدرنی این است که سنگینی تعهدات اجتماعی قرن هجدهم - مانند نامزدی‌های طولانی و خفقان‌آور - را در عصر ارتباطات دیجیتال فوری منتقل کند، مانعی که این فیلم در عبور از آن ناکام است.

پیامدهای این انتخاب‌های کارگردانی در سراسر فیلم احساس می‌شود، به‌ویژه در انتخاب بازیگر نروژی هربرت نوردوم برای نقش سرهنگ براندون. با وجود تناسب او با الزامات بصری نقش، لهجه اسکاندیناوی او ناهماهنگی ایجاد می‌کند که حواس مخاطب را از ماهیت اصیل انگلیسی شخصیت پرت می‌کند. علاوه بر این، گنجاندن سکانس‌های اکشن غیرضروری، مانند دوئل بین ویلوبی و براندون، ضرب‌آهنگ و لحنی را که مخاطبان از منبع اصلی آستن انتظار دارند، مختل می‌کند.

در نگاهی به آینده، اشتیاق برای اقتباس‌های جین آستن همچنان سیری‌ناپذیر است و برداشت دالی آلدرتون از «غرور و تعصب» قرار است در ماه دسامبر در نتفلیکس منتشر شود. در حالی که این نسخه فعلی «عقل و احساس» زیبایی‌های زیبایی‌شناختی خاصی را ارائه می‌دهد، به‌ویژه از طریق فیلمبرداری آرنو پوتیر، یادآور این است که به تصویر کشیدن شوخ‌طبعی و نقد اجتماعی آستن یک هنر ظریف است. تولیدات آینده باید معماری عاطفی درونی شخصیت‌ها را بر جلوه‌های سبک‌گرایانه مدرن اولویت دهند تا واقعاً با بینندگان ارتباط برقرار کنند.