برادر پرنسس دایانا در کتاب خاطرات جدید خود ادعاهای جنجالی علیه خانواده سلطنتی مطرح کرد

چارلز اسپنسر، نهمین ارل اسپنسر، با انتشار کتاب خاطرات جدید خود با عنوان «آواز قو: دایانا، خواهرم»، طوفانی از جنجال به پا کرده است. این کتاب که در ۲۲ سپتامبر منتشر شد، دیدگاهی عمیقاً شخصی و اغلب انتقادی از زندگی و مرگ تراژیک خواهرش، دایانا، پرنسس ولز ارائه می‌دهد. افشاگری‌های اسپنسر از هم‌اکنون تیترهای خبری را تسخیر کرده و روایت‌های دیرینه پیرامون خانواده سلطنتی بریتانیا و شرایطی که سال‌های پایانی زندگی دایانا را تحت نظارت شدید رسانه‌های جهانی تعریف می‌کرد، به چالش کشیده است.

از جمله برجسته‌ترین ادعاهای این کتاب، مطالبی درباره سلامت روان دایانا است که اسپنسر معتقد است او از اختلال بیش‌فعالی (ADHD) و دیسفوریای حساس به طرد رنج می‌برده است. او مکالمه تلفنی تکان‌دهنده‌ای را با چارلز، شاهزاده وقت، بلافاصله پس از مرگ دایانا بازگو می‌کند و می‌گوید که پادشاه آینده در آن زمان «به‌طرز عجیبی شاد» به نظر می‌رسید و میراث او را نادیده می‌گرفت. اسپنسر همچنین ادعا می‌کند که مقامات کاخ باکینگهام از شاهزاده ویلیام و هری به عنوان «سپر محافظ» در طول مراسم تشییع جنازه استفاده کردند تا از توهین عمومی جلوگیری کنند، تصمیمی که او در آن زمان به‌شدت با آن مخالف بود.

این کتاب خاطرات، پیامدهای دردناک تصادف رانندگی سال ۱۹۹۷ در پاریس را بازبینی می‌کند؛ دوره‌ای که با شکاف قابل توجهی بین خانواده اسپنسر و سلطنت مشخص شد. اسپنسر که سخنرانی مشهور و تندی در مراسم خاکسپاری خواهرش ایراد کرد، مدت‌هاست معتقد است که واکنش سرد خانواده سلطنتی به این تراژدی و رفتار آن‌ها با دایانا در طول طلاقش، از جمله حذف عنوان «والاحضرت همایونی»، او را عمیقاً آزرده بود. او استدلال می‌کند که فرهنگ تهاجمی نشریات زرد، که خانواده سلطنتی اغلب در مدیریت آن ناکام بودند، عامل اصلی رنج او بوده است.

این انتشار با واکنش نادر، هرچند غیرمستقیم، کاخ باکینگهام مواجه شده است. در حالی که این نهاد معمولاً از سیاست سکوت پیروی می‌کند، سخنگوی کاخ اشاره کرد که پادشاه آگاه است که «درد سوگواری برادرانه می‌تواند عقل را تیره کند، بر قضاوت تأثیر بگذارد و خاطرات را به شیوه‌هایی که دیگران تشخیص نمی‌دهند، رنگ‌آمیزی کند.» این واکنش در تضاد شدید با سکوتی است که در برابر کتاب خاطرات شاهزاده هری، «یدکی»، اتخاذ شد، که نشان می‌دهد ادعاهای اسپنسر نقطه حساسی را در تشکیلات سلطنتی در مورد نحوه برخورد با یاد دایانا هدف قرار داده است.

در نگاهی به آینده، این کتاب هم به عنوان ادای احترام و هم به عنوان یک اقدام اصلاحی عمل می‌کند، زیرا اسپنسر به دنبال از بین بردن آنچه «ناگفته‌های» دهه‌ها می‌نامد است که توسط زندگی‌نامه‌نویسان خارجی ترویج شده است. در حالی که منتقدان او را به بهره‌برداری از میراث خواهرش در آستانه سی‌امین سالگرد مرگ او متهم می‌کنند، حامیانش آن را روایتی ضروری از یک شاهد اصلی می‌دانند. با ادامه این بحث، کتاب تضمین می‌کند که زندگی پیچیده دایانا و شکست‌های سیستماتیک پیرامون او برای سال‌های آینده در کانون گفتمان عمومی باقی بماند.