آسیزی هشتصدمین سالگرد درگذشت سنت فرانسیس را گرامی می‌دارد و همچنان نماد صلح و گفتگو باقی مانده است

در سال ۲۰۲۶، روز چهارم اکتبر که به طور سنتی به سنت فرانسیس اختصاص دارد، به عنوان یک تعطیلات ملی رسمی بازگردانده شد و لحظه‌ای مهم برای ایتالیا و جامعه جهانی رقم زد. در حالی که جشن‌ها در آسیزی به اوج خود می‌رسند، باسیلیکای بالایی به عنوان کانون این مراسم تاریخی عمل می‌کند. در ساعت ۲۳:۵۹ روز شنبه، ۳ اکتبر، ناقوس‌های باسیلیکا به صدا در می‌آیند تا آغاز بزرگداشتی را اعلام کنند که میراث ماندگار شخصیتی را گرامی می‌دارد که نفوذش از مرزهای مذهبی و دوره‌های تاریخی فراتر می‌رود.

تعطیلات ملی امسال بستری برای تجلیل از ارزش‌های جهانی صلح، برادری، همبستگی و حفاظت از محیط زیست است که سنت فرانسیس در طول زندگی خود تجسم بخشید. مراسم روز یکشنبه با حضور سرجیو ماتارلا، رئیس‌جمهور ایتالیا، و هیئت دیپلماتیک بین‌المللی برگزار خواهد شد. راهب جولیو چزاره، مدیر دفتر ارتباطات صومعه مقدس آسیزی، بر گستره جهانی این قدیس تأکید کرد و گفت: 'فرانسیس نه تنها هدیه‌ای برای ایتالیا، بلکه برای جهان است' که نقش او را به عنوان یک چهره وحدت‌بخش در چشم‌انداز جهانی برجسته می‌کند.

برای درک جذابیت ماندگار سنت فرانسیس هشت قرن پس از مرگش، باید به تکامل تصویر تاریخی او نگاه کرد. پروفسور آنتونیو موسارا، مورخ قرون وسطی در دانشگاه ساپینزا رم، اشاره می‌کند که فرانسیس در طول نسل‌ها بازخوانی شده است. در حالی که زندگی‌نامه‌ها در قرن سیزدهم متفاوت بودند، درک مدرن از فرانسیس—به عنوان دیپلمات صلح و میانجی بین جناح‌های متخاصم—پس از جنگ جهانی اول شکل گرفت. این 'فرانسیس صلح' همچنان نمادی قدرتمند برای جامعه معاصر است که الگویی از تعامل را ارائه می‌دهد که گفتگو را بر درگیری ترجیح می‌دهد.

محور این میراث، 'شیوه عمل' قدیس است که با رویکرد رادیکال او نسبت به 'دیگری' مشخص می‌شود. چه برخورد تحول‌آفرین او با یک جذامی باشد و چه دیدار تاریخی‌اش با سلطان مصر، ملک الکامل، در طول جنگ صلیبی پنجم، فرانسیس ظرفیت عمیقی برای همدلی نشان داد. پدر پائولو نیچلی، مدرس الهیات، خاطرنشان می‌کند که دیدار در دمیاط نه تنها معنوی، بلکه تلاقی پیچیده‌ای از منافع اقتصادی و نظامی بود، اما فرانسیس تصمیم گرفت با سلاح ایمان و تمایل به آشتی از خطوط دشمن عبور کند.

با نگاه به آینده، الگوی سنت فرانسیس در عصری که با فردگرایی، جاه‌طلبی و خودمحوری تعریف می‌شود، به طور فزاینده‌ای ضدفرهنگی به نظر می‌رسد. میراث رحمت و بخشش او پادزهر ضروری برای خودخواهی حاکم بر جامعه مدرن است. در حالی که جهان به هشتصد سال نفوذ او می‌اندیشد، کارشناسان معتقدند که توانایی او در پر کردن شکاف‌ها از طریق کلمات به جای سلاح، حیاتی‌ترین درس او باقی می‌ماند. جشن‌های جاری در آسیزی نه تنها نگاهی به گذشته، بلکه فراخوانی برای آینده‌ای دلسوزانه‌تر است.