قیمت بالای بلیت و محدودیت‌های نمایشگر، معایب سینماهای آی‌مکس را برجسته می‌کند

اگرچه آی‌مکس یکی از فراگیرترین تجربه‌های سینمایی در بازار را ارائه می‌دهد، اما تماشاگران با معایب فزاینده‌ای از هزینه‌های اضافی بلیت تا تفاوت‌های عمده در فناوری پخش مواجه هستند. با وجود وعده تصاویر گسترده و صدای قدرتمند، مخاطبان اغلب متوجه می‌شوند که همه نمایش‌ها ارزش قیمت بالای بلیت را ندارند. برای بسیاری از اکران‌های عمومی، این فرمت فراتر از بزرگ‌نمایی یک تصویر استاندارد، پیشرفت فنی خاصی ارائه نمی‌دهد.

زنجیره‌های بزرگ سینمایی مانند AMC و Regal به‌طور معمول هزینه‌های اضافی برای نمایش‌های آی‌مکس دریافت می‌کنند که قیمت بلیت را به‌طور قابل‌توجهی بالاتر از نرخ‌های استاندارد می‌برد. این هزینه اضافی برای فیلم‌هایی که صرفاً برای پرده‌های بزرگ بازسازی دیجیتال شده‌اند و نه با دوربین‌های مخصوص فرمت بزرگ فیلم‌برداری شده‌اند، توجیه‌ناپذیر است. فیلم‌هایی که با عنوان «فیلم‌برداری شده برای آی‌مکس» شناخته نمی‌شوند، اغلب فاقد نسبت ابعاد گسترده هستند و تماشاگران هزینه بیشتری برای تصاویری می‌پردازند که فاقد اطلاعات بصری اضافی است.

دسترسی به سخت‌افزار، مانع بزرگ دیگری برای سینمادوستانی است که به دنبال پخش واقعی فرمت بزرگ هستند. در حالی که آی‌مکس حدود ۱۸۷۶ پرده در ۹۱ کشور دارد، اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها به جای فیلم‌های ۷۰ میلی‌متری، به سیستم‌های پخش دیجیتال استاندارد متکی هستند. در زمان اکران فیلم‌هایی مانند «ادیسه» کریستوفر نولان، تنها ۴۱ سالن در سراسر جهان قادر به پخش نسخه‌های واقعی ۷۰ میلی‌متری آی‌مکس بودند.

با توزیع بیشتر فیلم‌های تجاری استاندارد در پرده‌های بزرگ، بررسی دقیق قیمت‌گذاری توسط مصرف‌کنندگان افزایش خواهد یافت. تماشاگران باید قبل از خرید بلیت، تفاوت بین نسخه‌های واقعی ۷۰ میلی‌متری، تولیدات دیجیتال «فیلم‌برداری شده برای آی‌مکس» و بازسازی‌های دیجیتال ساده را تشخیص دهند. در آینده، صرفه اقتصادی تماشای فیلم در آی‌مکس به این بستگی دارد که آیا تولیدات برای بهره‌برداری از قابلیت‌های فیزیکی این فرمت مهندسی شده‌اند یا خیر.