سنگاپور از یک فرمول برنده نوبل برای کمک به کارمندان جوان دولت در یافتن شریک زندگی استفاده می‌کند

آژانس فناوری دولت سنگاپور (GovTech) یک برنامه آزمایشی به نام «FirstDate» را راه‌اندازی کرده است که هدف آن کمک به کارمندان مجرد دولت در سنین ۲۱ تا ۳۵ سال برای یافتن شریک عاطفی است. این ابتکار با هدف مبارزه با خستگی ناشی از اپلیکیشن‌های دوست‌یابی مدرن، به کاربران تنها یک گزینه پیشنهادی در هر زمان ارائه می‌دهد. شرکت‌کنندگان ۷۲ ساعت فرصت دارند تا تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند با فرد مورد نظر ارتباط برقرار کنند یا خیر؛ فرآیندی که توسط الگوریتم برنده جایزه نوبل «گیل-شپلی» پشتیبانی می‌شود تا جفت‌سازی‌های پایداری بر اساس ترجیحات کاربران ایجاد کند.

برای تسهیل این ارتباطات، برنامه از پرسشنامه‌ای شامل علایق، ارزش‌ها و عادات استفاده می‌کند. پس از ایجاد یک تطابق، هر دو طرف یک اعلان پیامکی دریافت می‌کنند و اطلاعات تماس تنها در صورتی مبادله می‌شود که هر دو فرد رضایت دهند. مقامات GovTech تأکید می‌کنند که این سرویس یک طرح آزمایشی محدود است و مهلت ثبت‌نام در ۵ اکتبر به پایان می‌رسد. اگرچه دولت صراحتاً اعلام نکرده که افزایش نرخ تولد هدف اصلی است، اما این برنامه در حالی اجرا می‌شود که سنگاپور با چالش‌های جمعیتی قابل توجهی از جمله کاهش نرخ باروری کل به ۰.۸۷ در سال ۲۰۲۵ مواجه است.

این تلاش دولت برای همسریابی در سنگاپور بدون سابقه تاریخی نیست. در سال ۱۹۸۴، «واحد توسعه اجتماعی» برای تشویق ازدواج در میان کارمندان دولت با تحصیلات دانشگاهی تأسیس شد که نشان‌دهنده نگرانی‌های دیرینه در مورد آینده جمعیتی کشور بود. امروزه، شرایط تغییر کرده و سن ازدواج افزایش یافته است؛ به طوری که میانگین سن ازدواج برای دامادها به ۳۱.۱ و برای عروس‌ها به ۲۹.۶ سال رسیده است. ابتکارات مشابهی در سطح جهانی نیز ظهور کرده‌اند، مانند اپلیکیشن دوست‌یابی دولت کلان‌شهر توکیو که از زمان راه‌اندازی، صدها ازدواج را تسهیل کرده است.

واکنش عمومی به طرح آزمایشی FirstDate متفاوت بوده است. در حالی که برخی کاربران، مانند الیزابت، کارمند ۲۹ ساله وزارت دفاع، از امنیت و تأیید هویت ذاتی در یک پلتفرم دولتی استقبال می‌کنند، برخی دیگر این ابتکار را «دیستوپیایی» یا تبعیض‌آمیز خوانده‌اند. منتقدان در شبکه‌های اجتماعی اشاره کرده‌اند که محدودیت سنی ۳۵ سال، افراد مجرد مسن‌تر را کنار می‌گذارد و برخی دیگر نسبت به دخالت دولت در زندگی خصوصی ابراز ناراحتی کرده‌اند. با وجود این نگرانی‌ها، این برنامه تلاشی قابل توجه برای مقابله با انزوای اجتماعی از طریق فناوری است.

در نگاه به آینده، کارشناسانی مانند پروفسور نورمن لی معتقدند که اگرچه پلتفرم‌های همسریابی می‌توانند کارایی یافتن شریک زندگی را بهبود بخشند، اما نمی‌توانند فشارهای اقتصادی و اجتماعی که روابط مدرن را پیچیده می‌کند، حل کنند. عواملی مانند عدم اطمینان شغلی، استرس مزمن و فقدان حمایت خانواده همچنان موانع مهمی هستند. در نهایت، اگرچه FirstDate محیطی ساختاریافته برای ملاقات فراهم می‌کند، موفقیت این ارتباطات به افراد بستگی دارد، زیرا خود پلتفرم اذعان می‌کند که سازگاری روی کاغذ، تضمین‌کننده شیمی عاطفی در بلندمدت نیست.