جایگزین بازار اوراق قرضه در پی تضعیف بدهی‌های بازارهای توسعه‌یافته

بازارهای مالی جهانی با تغییری بنیادین روبرو هستند، زیرا امنیت سنتی بدهی‌های حاکمیتی کشورهای گروه هفت (G7) در حال فرسایش است. کریستوفر وود، مدیر استراتژی سهام در جفریز، هشدار داده است که این اوراق قرضه از مارس ۲۰۲۰ وارد یک بازار نزولی ساختاری شده‌اند. با افزایش کسری بودجه و تداوم فشارهای تورمی، سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای در حال زیر سوال بردن قابلیت اطمینان اوراق قرضه دولتی به عنوان پوششی در برابر نوسانات بازار هستند و به دنبال دارایی‌های جایگزینی می‌گردند که بتوانند سرمایه را در عصر بی‌ثباتی مالی حفظ کنند.

به گفته وود، گذار به این چرخه نزولی صرفاً یک نوسان موقت نیست، بلکه تغییری بنیادی در چشم‌انداز کلان اقتصادی است. او تأکید می‌کند که محرک‌های پولی و مالی عظیم دوران همه‌گیری، پروفایل ریسک و بازده بدهی بازارهای توسعه‌یافته را به طور اساسی تغییر داده است. وود در گزارش استراتژی اخیر خود خاطرنشان کرد: «ما شاهد یک بازار نزولی ساختاری در اوراق قرضه G7 هستیم که بیش از چهار سال است در جریان است.» داده‌ها نشان می‌دهند که در حالی که بانک‌های مرکزی با چالش دوگانه مدیریت نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی و حفظ ثبات قیمت‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، بازده واقعی اوراق بهادار دولتی نمی‌تواند ریسک‌های ذاتی کاهش ارزش پول و سوءمدیریت مالی را برای سرمایه‌گذاران جبران کند.

از نظر تاریخی، اوراق قرضه G7 به عنوان سنگ بنای سبدهای سرمایه‌گذاری جهانی و دارایی نهایی «بدون ریسک» در نظر گرفته می‌شدند. با این حال، محیط پس از سال ۲۰۲۰ شاهد انحراف از این هنجار بوده است. گسترش سریع ترازنامه‌های بانک‌های مرکزی بزرگ، همراه با هزینه‌های مداوم دولتی، منجر به کاهش کیفیت اعتباری از دیدگاه سرمایه‌گذاران نهادی شده است. این تغییر با تکه‌تکه شدن ژئوپلیتیک که اشتهای برخی کشورهای بازارهای نوظهور برای دارایی‌های دلاری را کاهش داده، تشدید شده و تقاضا برای ابزارهای بدهی حاکمیتی سنتی را بیش از پیش تحت فشار قرار داده است.

پیامدهای این روند عمیق است و همه چیز، از تخصیص صندوق‌های بازنشستگی گرفته تا هزینه سرمایه برای شرکت‌های خصوصی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همانطور که سرمایه‌گذاران نهادی از اوراق قرضه فاصله می‌گیرند، فشار نقدینگی ناشی از آن می‌تواند نوسانات بازار را تشدید کرده و بازنگری در مدل سبد سرمایه‌گذاری ۶۰/۴۰ را که دهه‌ها بر استراتژی سرمایه‌گذاری حاکم بوده، ضروری سازد. سرمایه‌گذاران خرد که مدت‌ها برای ثبات به صندوق‌های اوراق قرضه متکی بودند، اکنون خود را در معرض زیان‌های غیرمنتظره می‌بینند که نیاز به استراتژی تنوع‌بخشی گسترده‌تری شامل کالاها، طلا و سهام با کیفیت بالا برای کاهش ریسک‌های سیستمیک ناشی از تضعیف اعتبار حاکمیتی را ایجاد می‌کند.

با نگاه به آینده، تحلیلگران معتقدند که دوران بازدهی آسان از اوراق قرضه دولتی احتمالاً به پایان رسیده است. آینده مالی جهانی با رویکردی دقیق‌تر نسبت به ریسک تعریف خواهد شد، جایی که سرمایه‌گذاران دارایی‌های دارای ارزش ذاتی را بر دارایی‌هایی که تنها با وعده توانایی بازپرداخت حاکمیتی پشتیبانی می‌شوند، ترجیح می‌دهند. از آنجایی که کشورهای G7 همچنان با کسری بودجه ساختاری دست و پنجه نرم می‌کنند، جستجو برای جایگزین‌ها تشدید خواهد شد و احتمالاً سرمایه را به سمت دارایی‌های غیرمتمرکز و کالاهای سخت سوق خواهد داد. بازار نزولی ساختاری در اوراق قرضه تنها یک هشدار نیست؛ بلکه نشانه‌ای از این است که معماری مالی جهانی در حال بازنگری دردناک اما ضروری است.