از جامویی تا دهلی، بار مسئولیت امنیت در برابر آزار جنسی نباید بر دوش زنان باشد

برای زنان در هند، زندگی روزمره اغلب نوسانی مداوم میان اضطراب و خشم است. اضطراب ناشی از تلاش ذهنی برای محاسبه امنیت شخصی—بررسی دقیق انتخاب لباس، مسیرها و زمان‌بندی—و خشم ناشی از پوچی این واقعیت و گزارش‌های بی‌وقفه خشونت جنسی است. حوادث اخیر، از جمله ویدئوی ویروسی آزار و اذیت در بیهار و تجاوز گروهی ادعایی به یک نوجوان در دهلی، خشم ملی را دوباره شعله‌ور کرده است. با این حال، به جای تغییرات ساختاری، واکنش فوری مقامات اغلب شامل محدود کردن تردد زنان، مانند بستن پارک‌های عمومی یا انتقال کلاس‌های دانشگاه به فضای مجازی است که عملاً قربانیان را به خاطر جنایاتی که علیه آن‌ها انجام شده، مجازات می‌کند.

داده‌ها بر شدت این بحران تأکید دارند؛ یک نظرسنجی اخیر نشان داد که ۶۵ درصد از زنان در دهلی نو و ۲۹ درصد در بنگالورو در سال گذشته آزار و اذیت عمومی را تجربه کرده‌اند. کاویتا کریشنان، فعال فمینیست، این را شکلی گسترده از خشونت مبتنی بر جنسیت توصیف می‌کند، در حالی که مینا کانداسامی، نویسنده، خاطرنشان می‌کند که تنظیم رفتار زنان راهی کم‌هزینه برای دولت است تا به والدین نگران نشان دهد که در حال اقدام است. با این وجود، واکنش‌های سیاسی همچنان بی‌تفاوت باقی مانده‌اند؛ برخی مقامات حوادث را «منزوی» خوانده‌اند یا پیشنهاد کرده‌اند که پلیس اخلاقی می‌تواند با ظرافت بیشتری عمل کند، که بازتاب‌دهنده فرهنگ سیاسی است که در آن پاسخگویی برای جنایات جنسیتی اغلب اختیاری تلقی می‌شود.

این الگوی سرکوب در سه سطح عمل می‌کند: خانواده، جامعه و دولت. در خانه، به شکل منع رفت‌وآمدهای خودسرانه؛ در جامعه، به شکل سرزنش قربانی؛ و توسط دولت، به شکل محدود کردن فضاهای عمومی ظاهر می‌شود. کانداسامی استدلال می‌کند که این نهادها زنان را نه به عنوان شهروند یا بزرگسال، بلکه به عنوان اشیای بی‌جان و گران‌بها می‌بینند که باید برای جلوگیری از سرقت قفل شوند. این رویکرد ریشه‌های اصلی خشونت، مانند شرطی‌سازی پدرسالارانه و ناتوانی در رسیدگی به اینکه چرا فضاهای عمومی بدون توجه به زمان روز یا لباس پوشیده شده توسط زنان ناامن هستند، را نادیده می‌گیرد.

با این حال، مقاومت در حال رشد است، زیرا دانشجویان دانشگاه دهلی و سایر مؤسسات خواستار بهبودهای ساختاری مانند روشنایی بهتر خیابان‌ها، توالت‌های عمومی قابل استفاده و اقدامات ایمنی بیشتر هستند. فعالان استدلال می‌کنند که قفل کردن پارک‌ها فقط آن‌ها را برای مردان رزرو می‌کند، نه اینکه آن‌ها را برای همه امن کند. آن‌ها از احزاب سیاسی می‌خواهند که با خودداری از اعطای پست یا بلیط انتخاباتی به افراد متهم به آزار جنسی، موضعی قاطع اتخاذ کنند تا فرهنگ مصونیتی که اجازه می‌دهد چنین خشونتی در بالاترین سطوح دولت ادامه یابد، از بین برود.

در نگاه به آینده، مسیر رسیدن به امنیت نیازمند تغییری اساسی در ذهنیت اجتماعی است که از نحوه تربیت پسران و نگاه خانواده‌ها به نقش‌های جنسیتی آغاز می‌شود. کارشناسان تأکید می‌کنند که افراد در موقعیت‌های قدرت باید فعالانه هنجارهای پدرسالارانه را به چالش بکشند، نه اینکه آن‌ها را تقویت کنند. تا زمانی که دولت و جامعه دست از برخورد با زنان به عنوان مشکلی که باید مدیریت شود بردارند و شروع به رسیدگی به ریشه‌های سیستماتیک خشونت جنسی کنند، بار مسئولیت امنیت همچنان ناعادلانه بر دوش آسیب‌پذیرترین افراد باقی خواهد ماند و چرخه سرکوب و خشونت تا حد زیادی شکسته نخواهد شد.