من یک رهبر بشردوستانه هستم که کاملاً به هوش مصنوعی باور دارم. دلیلش اینجاست

هوش مصنوعی اغلب در بخش بشردوستانه به دلیل خطراتی مانند سوگیری، توهمات و سوءاستفاده‌های ژئوپلیتیک با بدبینی عمیق نگریسته می‌شود. با این حال، به عنوان یکی از رهبران کمیته بین‌المللی نجات، استدلال می‌کنم که سازمان‌های بشردوستانه باید از بدبینی محض فراتر رفته و به پذیرندگان فعال و مسئولیت‌پذیر هوش مصنوعی تبدیل شوند. در عصری که با رکوردهای بی‌سابقه آوارگی و کاهش بودجه‌های امدادی تعریف می‌شود، ما نمی‌توانیم ابزارهایی را که پتانسیل افزایش تأثیرگذاری و نجات جان انسان‌ها در چالش‌برانگیزترین محیط‌های جهان را دارند، نادیده بگیریم.

چشم‌انداز فعلی بشردوستانه وخیم است؛ بیش از ۲۶۰ میلیون نفر به کمک نیاز دارند و ۱۱۸ میلیون نفر به اجبار آواره شده‌اند. بودجه‌ها از سال ۲۰۲۴ تا ۲۵ درصد کاهش یافته که منجر به تعطیلی کلینیک‌ها و مدارس ضروری شده است. در این میان، ابتکاراتی مانند 'Signpost' به ۲۰ میلیون نفر کمک کرده و ابزار آموزشی 'aprendIA' پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۸ به ۶.۹ میلیون کودک با هزینه تنها ۰.۲۰ دلار برای هر کودک خدمات‌رسانی کند. این آمار نشان می‌دهد که هوش مصنوعی یک تجمل نظری نیست، بلکه ضرورتی عملی برای بهره‌وری است.

از نظر تاریخی، کمک‌های بشردوستانه به فرآیندهای دستی و مستعد خطا متکی بوده‌اند که با مقیاس بحران‌های مدرن همخوانی ندارند. از ردیابی کودکان دچار سوءتغذیه تا شناسایی جمعیت‌هایی که در سرشماری‌ها ثبت نشده‌اند، پیچیدگی فجایع کنونی نیازمند مداخله تکنولوژیک است. ما سال‌ها هوش مصنوعی را در اردوگاه‌های پناهندگان و مناطق درگیری آزمایش کرده‌ایم و آموخته‌ایم که اگرچه این فناوری دارای نقص است، اما توانایی آن در بهینه‌سازی مسیرهای توزیع و بهبود دقت داده‌ها در تاریخ امدادرسانی مدرن بی‌نظیر است.

رویکرد ما بر اصل 'آسیب نرسان' استوار است که مستلزم یک فرآیند نمونه‌سازی دقیق است که در آن قبل از استقرار، سعی می‌کنیم سیستم‌ها را به چالش بکشیم. به عنوان مثال، دستیار هوش مصنوعی ما برای Signpost شش ماه آزمایش شد و نرخ قبولی ایمنی آن قبل از ادغام نظارت انسانی از ۵۲٪ به ۷۷٪ بهبود یافت. ما شفافیت را در اولویت قرار می‌دهیم و شکست‌های خود را منتشر می‌کنیم تا اطمینان حاصل شود که کل بخش به صورت جمعی می‌آموزد. با حفظ حضور انسان در چرخه و اطمینان از قابلیت حسابرسی هر ابزار، خطرات سوگیری و ناامنی داده‌ها را کاهش می‌دهیم.

در آینده، بخش بشردوستانه باید به جای انتظار برای دیگران جهت تعیین استانداردها، در ایجاد چارچوب‌های ایمنی برای هوش مصنوعی پیشگام باشد. دوری از هوش مصنوعی به معنای محروم کردن آسیب‌پذیرترین جمعیت‌های جهان از دسترسی به نوآوری‌های نجات‌بخش است. با ترکیب انضباط عملیاتی با فناوری پیشرفته، می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که هوش مصنوعی به عنوان نیرویی برای خیر عمل می‌کند. ما باید بر استفاده از این ابزارها برای حل سخت‌ترین مشکلات جهان اصرار ورزیم، مشروط بر اینکه با شواهد، شفافیت و تعهد به نتایج انسان‌محور مستقر شوند.