مطالعه جدید ارتباط احتمالی بین سطح لیتیوم در آب آشامیدنی و اوتیسم را نشان می‌دهد

یک مطالعه جدید منتشر شده در ژورنال JAMA Pediatrics، ارتباط متوسطی را بین قرار گرفتن در معرض لیتیوم موجود در آب لوله‌کشی در دوران بارداری و افزایش خطر ابتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) در کودکان شناسایی کرده است. اگرچه این یافته‌ها توجه زیادی را به خود جلب کرده است، محققان تأکید می‌کنند که این همبستگی به معنای اثبات یک رابطه مستقیم علت و معلولی نیست. این مطالعه که در دانمارک انجام شد، داده‌های هزاران کودک را بررسی کرد تا مشخص کند آیا عوامل محیطی در منابع آب می‌توانند بر نتایج رشد عصبی تأثیر بگذارند یا خیر.

محققان ۸۸۴۲ مورد ابتلا به ASD و ۴۳۸۶۴ شرکت‌کننده گروه کنترل را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۳ متولد شده بودند، مورد بررسی قرار دادند. داده‌ها نشان داد کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری در معرض سطوح بالاتر لیتیوم در آب آشامیدنی بودند، ۲۴ تا ۲۶ درصد بیشتر در معرض تشخیص ASD قرار داشتند و این رقم در گروه با بالاترین میزان مواجهه به ۴۶ درصد می‌رسید. دکتر بیاته ریتز، از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد که اگرچه نتایج جالب توجه هستند، اما برای تأیید اعتبار این ارتباط و درک بهتر مکانیسم‌های بیولوژیکی، نیاز به تکرار این تحقیق در کشورهای دیگر است.

اوتیسم همچنان یک اختلال رشدی پیچیده است که علت واحدی برای آن شناخته نشده، هرچند ژنتیک به عنوان عامل اصلی در نظر گرفته می‌شود. تأثیرات محیطی مانند آفت‌کش‌ها، آلودگی هوا و فتالات‌ها سال‌هاست که مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما هیچ‌کدام به طور قطعی به عنوان علت مستقیم ASD اثبات نشده‌اند. لیتیوم، یک فلز قلیایی که در باتری‌ها و داروهای روان‌پزشکی استفاده می‌شود، به طور طبیعی در آب‌های زیرزمینی وجود دارد اما در منابع آب آشامیدنی ایالات متحده تنظیم نمی‌شود. این مطالعه دانمارک را به دلیل مصرف پایین آب بطری انتخاب کرد تا ارزیابی دقیق‌تری از مصرف آب لوله‌کشی داشته باشد.

پیامدهای این یافته‌ها یک معضل بهداشت عمومی ایجاد می‌کند. دکتر دیوید سی. بلینگر از دانشکده پزشکی هاروارد اشاره کرد که لیتیوم در این غلظت‌ها قبلاً با نتایج مثبت سلامتی مانند کاهش نرخ خودکشی و بستری شدن در بیمارستان برای اختلالات روان‌پزشکی مرتبط بوده است. در نتیجه، تدوین دستورالعمل‌های نظارتی برای لیتیوم در آب مستلزم ایجاد تعادل بین خطرات احتمالی و این مزایای مستند است. کارشناسان هشدار می‌دهند تا زمانی که بیولوژی بنیادی ASD به طور کامل درک نشود، تمایز بین یک رابطه علت و معلولی واقعی و یک همبستگی آماری کاذب دشوار باقی می‌ماند.

در آینده، جامعه علمی همچنان محتاط است. دکتر مکس ویزنیتزر از مرکز اوتیسم رینبو اشاره کرد که مطالعات بالینی روی زنان بارداری که دوزهای بالای لیتیوم برای اختلال دوقطبی مصرف می‌کنند، افزایش خطر ASD را در کودکانشان نشان نداده است. این تضاد نشان می‌دهد که مواجهه با سطوح پایین در آب آشامیدنی ممکن است عامل اصلی این اختلال نباشد. تحقیقات آینده باید بر شناسایی یک مکانیسم بیولوژیکی قابل قبول برای توضیح این یافته‌ها متمرکز شود، زیرا شواهد فعلی برای تغییر فوری سیاست‌های بهداشت عمومی کافی نیست.