شمار قربانیان ابولا در جمهوری دموکراتیک کنگو از ۴۰۰۰ نفر گذشت

جمهوری دموکراتیک کنگو با ویرانگرترین اپیدمی ابولا در تاریخ خود روبروست و شمار رسمی قربانیان از مرز ۴۰۰۰ نفر عبور کرده است. داده‌های دولتی که روز جمعه منتشر شد، تأیید می‌کند که این بحران به ۸۳۰۰ مورد ابتلا در هفت استان رسیده است که نشان‌دهنده شکست فاجعه‌بار در مهار ویروس است. وضعیت با حادثه اخیر در استان ایتوری وخیم‌تر شده است؛ جایی که سربازان در جستجوی سلاح، یک مرکز ترانزیت حیاتی برای بیماران ابولا را به آتش کشیدند و باعث فرار ۱۹۰۰۰ نفر و اختلال شدید در عملیات پزشکی شدند.

ارقام رسمی حاکی از ۴۰۱۸ مورد مرگ است، نقطه عطفی تلخ که شدت شیوع را نشان می‌دهد. سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی عمیق اعلام کرد: 'چالش عظیم متوقف کردن گسترش ابولا در جمهوری دموکراتیک کنگو پس از سوختن یک مرکز ترانزیت کلیدی برای بیماران در استان ایتوری، حتی دشوارتر شد.' مقامات بهداشتی در تلاش برای مدیریت هجوم بیماران هستند و همزمان با جمعیتی روبرو هستند که به طور فزاینده‌ای نسبت به مداخلات پزشکی خصمانه عمل می‌کنند؛ احساسی که با اطلاعات نادرست و بی‌اعتمادی عمیق به مقامات دولتی تغذیه می‌شود.

این شیوع، هفدهمین مورد در تاریخ کشور، ناشی از سویه بوندیبوگیو ویروس ابولا است. جغرافیای منطقه که با قلمروهای دورافتاده شرقی و درگیری‌های مسلحانه مداوم در نزدیکی مرزهای سودان جنوبی، اوگاندا و رواندا مشخص می‌شود، طوفانی کامل برای گسترش بیماری ایجاد کرده است. از نظر تاریخی، کنگو شیوع‌های کوچک‌تری را مدیریت کرده است، اما این مورد بسیار مقاوم‌تر بوده و از اپیدمی ۲۰۱۸-۲۰۲۰ در مقیاس و کشندگی پیشی گرفته و تهدید می‌کند که از بحران ۲۰۱۴-۲۰۱۶ غرب آفریقا نیز فراتر رود.

پیامدهای اجتماعی این بحران عمیق است، همانطور که با قتل وحشیانه ماری-سلستین کاروندوا، عضو ارشد حزب حاکم UDPS مشهود است. کاروندوا پس از شرکت در یک برنامه رادیویی با هدف افزایش آگاهی در مورد اپیدمی، در بوتمبو تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و خانه‌اش به آتش کشیده شد. این خشونت علیه مدافعان سلامت و مقامات محلی، محیط خطرناکی را نشان می‌دهد که تیم‌های پزشکی باید در آن فعالیت کنند، زیرا ترس و خشم همچنان ابتکارات بهداشت عمومی را در استان‌های شرقی تضعیف می‌کند.

با نگاه به آینده، سازمان بهداشت جهانی هشدار می‌دهد که اپیدمی هنوز به پایان نرسیده است. در حالی که مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آفریقا به کاهش جزئی در موارد تأیید شده اشاره کرده‌اند، کارشناسان هشدار می‌دهند که این داده‌ها ممکن است گمراه‌کننده باشد و احتمالاً به جای کاهش واقعی انتقال، ناتوانی تیم‌ها در دسترسی به مناطق تحت تأثیر به دلیل ناامنی را منعکس کند. بدون واکسن یا درمان تأیید شده برای سویه بوندیبوگیو، جامعه بین‌المللی با مبارزه‌ای طولانی‌مدت برای تثبیت منطقه و جلوگیری از افزایش بیشتر آمار مرگ و میر روبروست.