مطالعه نشان می‌دهد تنهایی و انزوای اجتماعی طول عمر سالم را تا شش سال کاهش می‌دهد

بر اساس یک مطالعه بزرگ که تأثیرات مخرب طولانی‌مدت قطع ارتباط اجتماعی را ارزیابی کرده است، تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند نزدیک به شش سال از عمر سالم یک فرد بکاهد. محققان با تحلیل مسیرهای سلامت در جمعیت‌های مسن‌تر دریافتند که کمبود تماس منظم انسانی، آسیب قابل‌اندازه‌گیری و ویرانگری بر طول عمر فیزیکی و کیفیت زندگی وارد می‌کند که با خطرات ناشی از تهدیدهای فیزیولوژیکی شناخته‌شده برابری کرده یا از آن فراتر می‌رود.

طبق یافته‌ها، اثر تجمعی انزوا، امید به زندگی سالم را تا شش سال کاهش می‌دهد که ناشی از افزایش خطرات عوارض قلبی-عروقی، زوال شناختی و استرس مزمن است. این مطالعه این عوامل اجتماعی غیرپزشکی را کمی‌سازی کرده و نشان می‌دهد که احساس ذهنی تنهایی، التهاب سیستمیک و پیری بیولوژیکی تسریع‌شده را تحریک می‌کند. متخصصان پزشکی تأکید کردند که انزوای مداوم به عنوان یک عامل تشدیدکننده برای بیماری‌های زمینه‌ای عمل کرده و بهبود سیستم ایمنی را به شدت مختل می‌کند.

آژانس‌های بهداشت عمومی به‌طور فزاینده‌ای انزوای مدرن را به عنوان یک اپیدمی جهانی سلامت طبقه‌بندی کرده‌اند و اشاره دارند که تغییر ساختارهای اجتماعی و تحولات دیجیتال، جمعیت‌های مسن را منزوی کرده است. تحقیقات قبلی نهادهای بهداشت جهانی نشان داد که قطع ارتباط اجتماعی دارای خطر مرگ‌ومیر قابل مقایسه با کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز است که از خطرات مرتبط با عدم تحرک بدنی و چاقی فراتر می‌رود. با وجود این هشدارها، چارچوب‌های مراقبت‌های بهداشتی به‌طور تاریخی با تنهایی به عنوان یک نگرانی عاطفی برخورد کرده‌اند تا یک عامل بالینی مرگبار.

مقامات بهداشتی و متخصصان پزشکی اکنون خواستار مداخلات ساختاریافته اجتماعی، از جمله غربالگری‌های بالینی استاندارد برای انزوا و ابتکارات تجویز اجتماعی مبتنی بر جامعه هستند. ادغام ارزیابی‌های سلامت اجتماعی در مراقبت‌های معمول سالمندان و مراقبت‌های اولیه می‌تواند به عنوان یک دفاع کم‌هزینه و با تأثیر بالا در برابر مرگ‌ومیر زودرس عمل کند. سیاست‌گذاران با فشار فزاینده‌ای برای تأمین مالی زیرساخت‌هایی مواجه هستند که جمعیت‌های سالمند را در حالی که تغییرات جمعیتی به سمت افزایش سریع جمعیت سالمندان در سراسر جهان حرکت می‌کند، در ارتباط نگه دارد.