چگونه سوئیس ۲۰ درصد از یخ‌های خود را در پنج سال از دست داد

یخچال‌های طبیعی نمادین سوئیس با افولی فاجعه‌بار روبرو هستند و تنها در پنج سال، نزدیک به یک‌پنجم از حجم کل یخ خود را از دست داده‌اند. این تغییر شکل سریع و مشهود در چشم‌انداز سوئیس، ناشی از ترکیب مرگبار دماهای بی‌سابقه تابستانی و زمستان‌هایی با بارش برف ناکافی است. این روند نگران‌کننده که توسط شبکه پایش یخچال‌های طبیعی سوئیس (GLAMOS) و کمیسیون مشاهده کرایوسفر سوئیس مستند شده، تأثیر شتابان تغییرات اقلیمی بر منطقه آلپ را برجسته می‌کند.

بر اساس آخرین گزارش، یخچال‌های سوئیس در سال هیدرولوژیکی منتهی به ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ۵.۵ درصد از حجم یخ خود را از دست دادند. ماتیاس هوس، رئیس GLAMOS، اشاره کرد که در ارتفاع نزدیک به ۳۰۰۰ متری، برخی یخچال‌ها تنها در دو ماه سه متر یخ از دست داده‌اند. این گزارش همچنین فاش می‌کند که تنها بین ماه‌های ژوئیه و سپتامبر، این یخچال‌ها ۲.۲ تریلیون لیتر آب از دست داده‌اند؛ حجمی که معادل بیش از چهار برابر مصرف سالانه آب آشامیدنی کل جمعیت سوئیس است.

از نظر تاریخی، سوئیس مترادف با زمین‌های بکر آلپ و صنعت پررونق ورزش‌های زمستانی بوده است. با این حال، نرخ فعلی عقب‌نشینی بی‌سابقه است. دانشمندان تأکید می‌کنند که این گرمایش مستقیماً با تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی مرتبط است. در حالی که یخچال‌های بزرگ همچنان از نظر بصری باابهت هستند، یخچال‌های کوچک‌تر با سرعتی غیرقابل‌تحمل در حال ناپدید شدن هستند و چشم‌اندازهای خاکستری و سنگی را بر جای می‌گذارند که تضاد شدیدی با قله‌های سفید و پوشیده از برفی دارد که زمانی هویت ملی سوئیس را تعریف می‌کردند.

پیامدهای این از دست دادن یخ بسیار فراتر از زیبایی‌شناسی است. اقتصاد سوئیس که به شدت به گردشگری و انرژی برق‌آبی وابسته است، با خطرات بلندمدت قابل‌توجهی روبرو است. یخچال‌ها به عنوان برج‌های آب طبیعی عمل می‌کنند که بارش‌ها را ذخیره کرده و در ماه‌های خشک تابستان آزاد می‌کنند. با کوچک شدن این مخازن، قابلیت اطمینان منابع آب برای تولید انرژی و کشاورزی تهدید می‌شود. علاوه بر این، از دست دادن یخ به افزایش سطح دریاها در سطح جهانی کمک می‌کند و سرنوشت آلپ سوئیس را به جوامع ساحلی در هزاران مایل دورتر پیوند می‌دهد.

با نگاه به آینده، کارشناسانی مانند هری زکولاری هشدار می‌دهند که اوج تأمین آب یخچال‌ها سپری شده است. در حالی که اقدام فوری و تهاجمی برای مهار انتشار کربن جهانی می‌تواند به طور بالقوه یک‌سوم از توده یخ باقی‌مانده را نجات دهد، عدم اقدام می‌تواند منجر به از دست رفتن ۹۰ درصد حجم یخ تا سال ۲۱۰۰ شود. هر کسری از درجه در تثبیت دما حیاتی است، زیرا بقای بلندمدت این یخچال‌ها کاملاً به تعهد جهانی برای معکوس کردن روندهای گرمایش فعلی بستگی دارد.