تابستان ۲۰۲۶ در اروپا رکوردشکنی کرد و منجر به مرگ‌ومیر شد

تابستان ۲۰۲۶ رسماً به عنوان گرم‌ترین تابستان اروپا از زمان آغاز ثبت داده‌ها شناخته شد و از رکوردهای تاریخی سال ۲۰۰۳ پیشی گرفت. بر اساس گزارش سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک، این قاره در طول ماه‌های ژوئن، ژوئیه و اوت با تنش حرارتی بی‌سابقه‌ای مواجه شد. این ناهنجاری اقلیمی تنها یک جهش کوتاه نبود، بلکه دوره‌ای پایدار از گرمای شدید بود که چشم‌انداز زیست‌محیطی منطقه را به طور بنیادی تغییر داد و چالش‌های بهداشت عمومی قابل‌توجهی را در کشورهای مختلف ایجاد کرد.

سرویس هواشناسی آلمان (DWD) از فراوانی بی‌سابقه رویدادهای گرمای شدید خبر داد. به طور میانگین، این کشور ۲۲ روز با دمای حداقل ۳۰ درجه سانتی‌گراد و پنج روز با دمای بالای ۳۵ درجه سانتی‌گراد را تجربه کرد. داده‌های رسمی نشان می‌دهد که تا پایان اوت، حداقل ۱۶,۳۰۰ مورد مرگ‌ومیر مرتبط با گرما رخ داده است. این ارقام که از همبستگی آماری بین نرخ مرگ‌ومیر و اندازه‌گیری‌های هواشناسی به دست آمده، تأثیر مرگبار قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض دمای بالا بر جمعیت‌های آسیب‌پذیر را برجسته می‌کند.

از نظر تاریخی، مرگ‌ومیر ناشی از گرما در آلمان با میانگین دمای هفتگی ۲۰ درجه سانتی‌گراد یا بالاتر ارتباط نزدیکی دارد. امسال، این آستانه چندین بار شکسته شد، به ویژه در اواخر ژوئن که میانگین‌های هفتگی به بالای ۲۶ درجه رسید. کارشناسان تأکید می‌کنند که خطر با عدم کاهش دما در شب تشدید می‌شود، که مانع از بازیابی بدن از استرس گرمایی روزانه می‌گردد. این اثر تجمعی با رطوبت، تابش خورشید و باد تشدید می‌شود که مجموعاً دمای «احساسی» تجربه شده توسط افراد را تعیین می‌کنند.

نابرابری‌های اجتماعی نقش مهمی در توزیع این تلفات ایفا کرده‌اند. دانشمندان محیط‌زیست اشاره می‌کنند که شهروندان کم‌برخوردار به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار می‌گیرند و اغلب در خانه‌هایی با عایق‌بندی ضعیف زندگی می‌کنند یا در محیط‌های بیرونی کار می‌کنند که قرار گرفتن در معرض گرما اجتناب‌ناپذیر است. در حالی که برخی استدلال می‌کنند که این مرگ‌ومیرها نشان‌دهنده «اثر برداشت» است، جایی که افراد آسیب‌پذیر کمی زودتر از آنچه باید می‌مردند، اپیدمیولوژیست‌ها این موضوع را رد می‌کنند. عدم وجود کسری مرگ‌ومیر در هفته‌های بعد نشان می‌دهد که بسیاری از قربانیان می‌توانستند سال‌ها زندگی کنند.

با نگاه به آینده، جامعه علمی هشدار می‌دهد که با ادامه تغییرات اقلیمی، شدت این موج‌های گرما احتمالاً افزایش خواهد یافت. کارشناسانی مانند آندریاس ماتزاراکیس و الکساندرا اشنایدر تأکید می‌کنند که زیرساخت‌ها باید برای ارائه سرمایش و حفاظت بهتر برای آسیب‌پذیرترین افراد سازگار شوند. بدون تغییرات سیاستی قابل‌توجه و بهبود برنامه‌ریزی شهری، ماهیت تکرارشونده این تابستان‌های شدید تهدید می‌کند که باری ناپایدار بر سیستم‌های بهداشتی وارد کرده و نابرابری‌های اجتماعی موجود در سراسر قاره اروپا را تشدید کند.