دانشمندان اسپانیایی برای اولین بار شواهدی از دایناسور دیپلودوکوس در اروپا کشف کردند

محققان بنیاد دینوپولیس در تروئل اسپانیا، کشف پیشگامانه‌ای را اعلام کردند که باورهای دیرینه درباره مهاجرت دایناسورها را به چالش می‌کشد. این تیم در مقاله‌ای که در مجله دیرینه‌شناسی مهره‌داران منتشر شد، شناسایی بقایای اسکلتی متعلق به سرده دیپلودوکوس را در سایت فسیلی لا تجریا در شرق اسپانیا تأیید کردند. این اولین باری است که چنین شواهدی در خارج از آمریکای شمالی کشف می‌شود، جایی که پیش از این تصور می‌شد این گونه منحصراً در آنجا می‌زیسته است.

این مطالعه که در هفته جاری منتشر شد، جزئیات تحلیل ۱۴ مهره دمی و چندین استخوان شورون را که قدمت آن‌ها به حدود ۱۵۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، شرح می‌دهد. محققان اظهار داشتند که این یافته یکی از کامل‌ترین اسکلت‌های دیپلودوسید است که تاکنون در اروپا کشف شده است. نویسندگان خاطرنشان کردند که مطالعه سیستماتیک این فسیل‌ها به آن‌ها اجازه می‌دهد با اطمینان این نمونه را به عنوان دیپلودوکوس طبقه‌بندی کنند که پیوندی حیاتی در تاریخ تکاملی این سوروپودهای عظیم‌الجثه فراهم می‌کند.

از نظر تاریخی، تصور می‌شد که دیپلودوکوس و سایر دایناسورهای مشابه بومی سازند موریسون در آمریکای شمالی هستند. برای دهه‌ها، جامعه علمی با این فرض کار می‌کرد که این گیاهخواران غول‌پیکر نمی‌توانند فواصل وسیع بین قاره‌ها را طی کنند. با این حال، کشف در شهرداری ال کاستلار تصویری بسیار پیچیده‌تر از جغرافیای ماقبل تاریخ را نشان می‌دهد، جایی که پل‌های خشکی یا پس‌روی‌های دوره‌ای دریا ممکن است حرکت در سراسر اقیانوس اطلس اولیه را تسهیل کرده باشد.

این کشف پیامدهای مهمی برای درک ما از دوره ژوراسیک پسین دارد. کارشناسان معتقدند که این یافته یکی از قوی‌ترین شواهدی است که از تبادل جانوران قاره‌ای بین آمریکای شمالی و اروپا حمایت می‌کند. با شناسایی چنین گونه شناخته‌شده‌ای در اسپانیا، دانشمندان مجبور به بازنگری در اتصال خشکی‌ها در مراحل کیمریجین پسین و تیتونین اولیه هستند که به طور بالقوه نقشه‌های جهان باستان را بازنویسی می‌کند.

در آینده، تیم بنیاد دینوپولیس انتظار دارد که این یافته علاقه تازه‌ای را به سایت‌های فسیلی اروپا برانگیزد. از آنجایی که محققان به تجزیه و تحلیل سایت لا تجریا ادامه می‌دهند، امیدوارند شواهد بیشتری از پراکندگی جانوران کشف کنند. این کشف نه تنها سوابق فسیلی اروپا را غنی می‌کند، بلکه نقطه داده حیاتی برای مطالعات آینده در مورد چگونگی موفقیت سوروپودهای غول‌پیکر در سکونت در محیط‌های متنوع در سراسر جهان در دوران دایناسورها فراهم می‌آورد.