تغییر فرکانس صوتی و زیستگاه قرقاول مونال هیمالیایی تحت تأثیر فعالیت‌های انسانی و تغییرات اقلیمی

بر اساس دو مطالعه جدید توسط پژوهشگران دانشگاه همواتی ناندان باهوگونا گاروال، افزایش مداخلات انسانی و اختلالات اقلیمی در هیمالیا، الگوهای صوتی و پراکندگی قرقاول مونال هیمالیایی را تغییر داده است. این تحقیقات نشان می‌دهد که این پرنده از نظر فرهنگی مهم، برای شنیده شدن در میان سر و صدای ناشی از فعالیت‌های انسانی، فرکانس آوازهای خود را تغییر داده و به دلیل گسترش زیرساخت‌های گردشگری در زیستگاه‌های آلپی، به ارتفاعات بالاتر رانده شده است.

در یک مطالعه صوتی یک‌ساله که از آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد، محققان بیش از ۷۰۰ فراخوان را در پناهگاه گوزن مشک کیدارنات تحلیل کردند. آن‌ها دریافتند که مونال‌های ساکن در مسیرهای پر سر و صدا، آوازهایی با فرکانس اوج بالاتر و مدت زمان کوتاه‌تر تولید می‌کنند. دکتر راجیو لوچان، سرپرست تیم تحقیق، توضیح داد که این تغییر به معنای تکامل دائمی نیست، بلکه نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری رفتاری گونه در پاسخ به محیط‌های صوتی متفاوت است.

مونال یک گونه شاخص اکولوژیکی است که با مهاجرت‌های فصلی محدود بین مناطق کوهستانی پایین و مناطق آلپی مرتفع شناخته می‌شود. مدل‌سازی‌های اقلیمی نشان می‌دهد که تغییر مناطق پوشش گیاهی و گرمایش زمین، زیستگاه‌های مناسب در اوتاراکند و هیماچال پرادش را تا سال ۲۱۰۰ کاهش خواهد داد. با پیشروی انسان در مراتع آلپی و ذوب شدن خطوط برف، جمعیت‌های مونال در معرض خطر محبوس شدن در مناطق تکه‌تکه شده قرار دارند که این امر باعث کاهش جفت‌گیری بین‌گروهی و افزایش خطر انقراض محلی می‌شود.

فعالان محیط‌زیست هشدار می‌دهند که سازگاری رفتاری مونال، نشانه‌ای از فشار سیستمی گسترده‌تر در سراسر نقاط داغ تنوع زیستی هیمالیا است. اگرچه برای ارزیابی تأثیرات بلندمدت بر موفقیت تولیدمثل به تحقیقات بیشتری نیاز است، کارشناسان تأکید می‌کنند که توسعه اقتصادی سریع باید فوراً با حفظ محیط‌زیست همسو شود. اگر گونه‌های مقاومی مانند مونال مجبور به تغییر صدا و زیستگاه خود شوند، حیات‌وحش حساس‌تر در سراسر این رشته‌کوه با آسیب‌پذیری بیشتری مواجه خواهند شد.