بی‌شرمی در قیمت‌گذاری و فریب ۵۰ درصدی در باشگاه بارسلونا

خوان لاپورتا، رئیس باشگاه بارسلونا، در جریان کارزار انتخاباتی اخیر خود وعده‌ای جذاب به اعضای بدون اشتراک فصلی داد: ۵۰ درصد تخفیف برای بلیت‌های مسابقات در ورزشگاه اسپاتیفای نیوکمپ. این وعده نه تنها یک اظهارنظر گذرا نبود، بلکه یکی از ارکان اصلی تبلیغات انتخاباتی او و نکته‌ای بود که در مناظره تلویزیونی شبکه TV3 بر آن تأکید کرد. او مدعی شد که با بهبود وضعیت اقتصادی باشگاه، اعضا از دسترسی نیم‌بها به بلیت‌ها بهره‌مند خواهند شد. با این حال، واقعیت کنونی نشان‌دهنده فاصله‌ای عمیق با این وعده‌های انتخاباتی است که باعث سرخوردگی و احساس فریب‌خوردگی در میان اعضا شده است.

در عمل، تخفیف ۵۰ درصدی وعده داده شده تقریباً وجود خارجی ندارد. برای مسابقات حساس مانند ال‌کلاسیکو مقابل رئال مادرید، تخفیف اعضا تنها ۵ درصد است. حتی برای بازی‌های کم‌اهمیت‌تر، مانند بازی دوشنبه شب مقابل رایو وایکانو، این تخفیف به ندرت از ۲۰ درصد فراتر می‌رود. برای دستیابی به تخفیف ۵۰ درصدی، یک عضو باید بسیار خوش‌شانس باشد و در اولین لحظه فروش، به درگاه دیجیتالی دسترسی پیدا کند؛ تبلیغاتی که به ندرت برای عموم اعضا قابل مشاهده است. این تضاد بین شعارهای سیاسی و واقعیت‌های عملیاتی، خشم بسیاری از هواداران وفادار باشگاه را برانگیخته است.

از نظر تاریخی، باشگاه بارسلونا به «باشگاه مردم» بودن و ارتباط عمیق با جامعه محلی و دسترسی آسان برای اعضایش افتخار می‌کرد. استراتژی قیمت‌گذاری فعلی برای ال‌کلاسیکوی پیش رو، یادآور تلخی است که نشان می‌دهد باشگاه چقدر از ریشه‌های خود فاصله گرفته است. با شروع قیمت بلیت‌ها از ۴۷۶ یورو، صندلی‌های گوشه با ۶۹۹ یورو و جایگاه‌های ویژه که به ۹۹۹ یورو می‌رسند، هزینه حضور در ورزشگاه بازدارنده شده است. برای یک هوادار معمولی که معمولاً تنها به ورزشگاه نمی‌رود، هزینه دو نفر اغلب از حقوق ماهانه فراتر می‌رود و عملاً کسانی را که مالک واقعی باشگاه هستند، از حضور در آن محروم می‌کند.

پیامدهای این سیاست قیمت‌گذاری عمیق است، زیرا باعث بیگانگی بدنه اصلی اعضا شده و در عین حال درآمد حاصل از گردشگران، افراد VIP و تماشاگران گذری را در اولویت قرار می‌دهد. با توجیه قیمت‌های بالا به عنوان نتیجه عرضه و تقاضا، مدیریت باشگاه سعی می‌کند آنچه بسیاری «اخاذی» می‌نامند را توجیه کند. این تغییر تمرکز از مدل عضو‌محور به یک نهاد تجاری سودمحور، منجر به انتقادات گسترده‌ای شده است و بسیاری معتقدند که باشگاه در حال بهره‌کشی از مالکان خود برای به حداکثر رساندن سود مالی کوتاه‌مدت در رویدادهای بزرگ است.

در نگاه به آینده، تنش بین اهداف بهبود مالی باشگاه و مسئولیت‌های اجتماعی آن احتمالاً تشدید خواهد شد. تحلیلگران معتقدند اگرچه باشگاه ممکن است در فروش کامل بلیت‌های ورزشگاه موفق شود، اما آسیب بلندمدت به هویت برند و فرسایش اعتماد در میان «سوسی‌ها» (اعضا) می‌تواند هزینه‌های سنگینی داشته باشد. مگر اینکه مدیریت باشگاه وعده‌های انتخاباتی خود را با اقدامات تجاری فعلی هماهنگ کند، شکاف بین رهبری و بدنه هواداری همچنان عمیق‌تر خواهد شد و ممکن است به بحران مشروعیتی منجر شود که هیچ میزان درآمد بلیت‌فروشی به راحتی قادر به حل آن نخواهد بود.