دنی اولمو و مادربزرگ‌های طلایی‌اش

در یک تجدید دیدار صمیمانه در تراسا، دورا پینیول و میلاگروس فورته، مادربزرگ‌های ستاره فوتبال اسپانیا، دنی اولمو، پیروزی اخیر در جام جهانی را با وفای به عهد جشن گرفتند. ماه‌ها پس از مصاحبه اولیه‌ای که در آن قول داده بودند در صورت قهرمانی جامی بنوشند، این سه نفر گرد هم آمدند تا ضمن صرف نوشیدنی، به مسیر طی شده توسط نوه‌شان بیندیشند. فضا سرشار از شادی بود، چرا که این دو زن که با فداکاری بی‌وقفه حرفه اولمو را دنبال کرده‌اند، از فراز و نشیب‌های احساسی تورنمنت و افتخار عظیمی که نسبت به کل تیم ملی اسپانیا به رهبری لوئیس د لا فوئنته احساس می‌کنند، سخن گفتند.

هر دو مادربزرگ که به عنوان تحلیلگران تاکتیکی غیررسمی عمل می‌کنند، دیدگاه‌های منحصر به فرد خود را در مورد مسابقات به اشتراک گذاشتند. میلاگروس، مادربزرگ پدری، اعتراف کرد که در طول فینال چنان عصبی بوده که احساس می‌کرده خودش در زمین بازی می‌کند و حتی هنگام تماشا عرق کرده است. او اتحاد تیم را ستود و آن‌ها را به خانواده‌ای تشبیه کرد که در آن ازخودگذشتگی حرف اول را می‌زند. دورا، مادربزرگ مادری، نقد طنزآمیزی از بازی اولمو ارائه داد و به شوخی پیشنهاد کرد که او باید به جای پاس دادن، بیشتر شوت بزند، هرچند بلافاصله به تعصب ذاتی خود به عنوان مادربزرگی که او را از کودکی در حال تلاش دیده، اذعان کرد.

مسیر دنی اولمو به سوی موفقیت حرفه‌ای به هیچ وجه آسان نبود و او را مجبور کرد در نوجوانی خانه را ترک کند تا مهارت‌هایش را در کرواسی و سپس آلمان پرورش دهد. مادربزرگ‌هایش در تمام مراحل در کنار او بودند و در اضطراب‌ها، جاه‌طلبی‌ها و فراز و نشیب‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی یک ورزشکار حرفه‌ای سهیم بودند. آن‌ها به یاد می‌آورند که او از سنین بسیار پایین چنان شیفته توپ بود که اغلب وسایل خانه را می‌شکست و آن‌ها مجبور بودند اسباب‌بازی‌هایش را پنهان کنند. این جاه‌طلبی اولیه، همراه با طبیعت متواضع او، نیروی محرکه صعودش به قله فوتبال جهان بوده است.

برای خانواده، این پیروزی مهر تاییدی بر سال‌ها فداکاری و رنج مشترک است. هم دورا و هم میلاگروس تاکید می‌کنند که هیچ چیز به اولمو هدیه داده نشده است؛ او هر دستاوردی را با سخت‌کوشی و تاب‌آوری به دست آورده است. آن‌ها حتی در طول شدت مسابقات جام جهانی، از طریق برنامه‌های پیام‌رسان در ارتباط روزانه باقی می‌مانند. این ارتباط مداوم به پر کردن شکاف ایجاد شده توسط برنامه فشرده او کمک می‌کند و به آن‌ها اجازه می‌دهد علیرغم فاصله فیزیکی که حرفه‌اش ایجاب می‌کند، بخش حیاتی از سیستم حمایتی او باقی بمانند.

با نگاه به آینده، مادربزرگ‌ها از هم‌اکنون منتظر پیروزی‌های بعدی از جمله لیگ ملت‌ها هستند. آن‌ها با چاشنی طنز، درباره زنده ماندن تا زمانی که اولمو به نقش مربیگری روی آورد، شوخی می‌کنند و خود را به متوشالح تشبیه می‌کنند. حمایت تزلزل‌ناپذیر و خوش‌بینی مسری آن‌ها نشان‌دهنده پیوند عمیق بین این بازیکن و خانواده‌اش است. همانطور که آن‌ها به آینده می‌نگرند، همچنان وفادارترین هواداران او باقی می‌مانند و آماده‌اند تا هر نقطه عطفی را با همان اشتیاقی که تجدید دیدار اخیرشان در تراسا را تعریف کرد، جشن بگیرند.