ایلان ماسک و پالمر لاکی به دولت در مورد آینده جنگ مشاوره خواهند داد

وزارت دفاع ایالات متحده رسماً «پروژه مریدیان» را راه‌اندازی کرده است؛ ابتکاری استراتژیک که برای شناسایی و توسعه الزامات تکنولوژیک جنگ‌های آینده طراحی شده است. وزیر دفاع، پیت هگست، اعلام کرد که این پروژه با هدف مطالعه میدان‌های نبرد نوظهور، تعیین تسلیحات لازم برای برتری نظامی و ارائه راهکارهای عملی برای آزمایش و به‌کارگیری قابلیت‌های پیشرفته ایجاد شده است. هدف نهایی، تضمین برتری نظامی آمریکا در قرن بیست و یکم و فراتر از آن است تا کشور بتواند با نوآوری‌های پیشرو به تهدیدات جهانی پاسخ دهد.

رهبری این تلاش حساس بر عهده ایلان ماسک، پالمر لاکی و نیوت گینگریچ است. با وجود اهمیت بالای این مأموریت، هیچ‌یک از این سه نفر سابقه خدمت در ارتش ایالات متحده را ندارند. با این حال، پیوندهای حرفه‌ای آن‌ها با بخش دفاعی بسیار قابل توجه است؛ شرکت‌های اسپیس‌اکس و سرمایه‌گذاری‌های هوش مصنوعی ماسک، در کنار شرکت فناوری دفاعی لاکی یعنی آندوریل، در حال حاضر قراردادهایی با پنتاگون به ارزش تقریبی ۴.۱۶ میلیارد دلار دارند. اگرچه گینگریچ فاقد پیشینه فنی مستقیم است، حضور او با کارهای مشاوره‌ای گذشته‌اش و دکترای افتخاری از دانشگاه هوایی توجیه می‌شود.

تشکیل پروژه مریدیان پس از یک سال پرآشوب برای وزارت دفاع صورت می‌گیرد که با چندین لغزش عملیاتی برجسته همراه بوده است. این موارد شامل نشت برنامه‌های جنگی طبقه‌بندی‌شده به خبرنگاران، تکیه ادعایی بر گزارش‌های هوش مصنوعی معیوب که تقریباً منجر به یک حادثه بین‌المللی شد، و اختلاف جنجالی با شرکت آنتروپیک بر سر محدودیت‌های ایمنی هوش مصنوعی است. این حوادث بحث‌های عمومی را در مورد بلوغ تکنولوژیک فعلی ارتش و ضرورت نظارت خارجی از سوی رهبران صنعتی که عمیقاً در چرخه‌های توسعه سریع بخش خصوصی غوطه‌ور هستند، دامن زده است.

منتقدان استدلال می‌کنند که انتصاب این افراد خاص ممکن است حمایت سیاسی را بر مشاوره استراتژیک عینی اولویت دهد. در حالی که طرفداران، حضور ماسک و لاکی را تزریق ضروری چابکی بخش خصوصی به یک بوروکراسی سنگین می‌دانند، بدبینان معتقدند که پروژه مریدیان می‌تواند مکانیزمی برای هدایت بودجه و نفوذ بیشتر دولتی به سمت متحدان دولت فعلی باشد. فقدان تجربه نظامی سنتی در میان تیم رهبری همچنان نقطه اختلاف برای کسانی است که معتقدند استراتژی جنگ باید در دکترین نظامی تثبیت‌شده ریشه داشته باشد نه صرفاً نوآوری تجاری.

در نگاه به آینده، موفقیت پروژه مریدیان احتمالاً به این بستگی دارد که آیا این مشاوران می‌توانند شکاف بین فرهنگ «سریع حرکت کن و ساختارها را بشکن» سیلیکون‌ولی و الزامات سخت‌گیرانه و ریسک‌گریز امنیت ملی را پر کنند یا خیر. در صورت موفقیت، این پروژه می‌تواند نحوه خرید و استقرار فناوری توسط ارتش آمریکا را متحول کند. با این حال، اگر این ابتکار نتواند مسائل ساختاری زیربنایی در پنتاگون را حل کند، خطر تبدیل شدن به لایه دیگری از بوروکراسی را دارد که به جای شفاف‌سازی، آینده استراتژی دفاعی آمریکا را در دنیایی که به طور فزاینده‌ای بی‌ثبات است، پیچیده‌تر می‌کند.