از آتاری تا پلی‌استیشن: تکامل دسته‌های بازی بی‌سیم

دسته‌های بازی بی‌سیم امروزه در کنسول‌های مدرن به یک استاندارد تبدیل شده‌اند، اما مسیر رسیدن به بازی‌های قابل‌اعتماد و بدون سیم، دهه‌ها آزمایش‌های فنی را پشت سر گذاشته است. اگرچه بازیکنان امروزی اغلب بازی‌های بی‌سیم را با دوران مدرن سونی و مایکروسافت مرتبط می‌دانند، نمونه‌های اولیه به اوایل دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردند که به تدریج بر محدودیت‌های شدید انرژی و ضعف در پایداری سیگنال غلبه کردند.

اولین وسیله جانبی بی‌سیم سازگار با کنسول، Cynex Game Mate 2 بود که در سال ۱۹۸۲ برای آتاری ۲۶۰۰ عرضه شد. این دستگاه با استفاده از فرکانس‌های رادیویی به جای فناوری مادون قرمز خط دید که در لوازم جانبی بعدی مانند NES Acclaim Remote در سال ۱۹۸۹ استفاده می‌شد، بردی ۲۰ فوتی ارائه می‌داد، اگرچه حجیم بود و باتری‌های ۹ ولتی را به سرعت تخلیه می‌کرد تا اینکه آتاری آن را با نام CX42 بازاریابی کرد.

لحظه تحول برای پذیرش جریان اصلی دو دهه بعد با کنترلر WaveBird نینتندو برای گیم‌کیوب در سال ۲۰۰۲ فرا رسید. این کنترلر با استفاده از فرکانس‌های رادیویی ۲.۴ گیگاهرتز، شعاع عملیاتی حداقل ۲۰ فوت و عمر باتری بی‌سابقه ۱۰۰ ساعت با دو باتری قلمی را ارائه داد، هرچند نینتندو برای دستیابی به این استقامت بالا، از بازخورد لرزشی صرف‌نظر کرد.

سونی در سال ۲۰۰۶ با Sixaxis برای پلی‌استیشن ۳ وارد فضای بی‌سیم شد که به دلیل حذف لرزش و تمرکز بر ردیابی حرکت با واکنش منفی مواجه شد و منجر به عرضه DualShock 3 در سال ۲۰۰۸ گردید. امروزه، استانداردهای فرکانس رادیویی که توسط WaveBird و پیشینیان آن پایه‌گذاری شد، تعریف‌کننده لوازم جانبی بازی بدون تأخیر و یکپارچه‌ای است که در سراسر جهان از آن لذت می‌برند.