حملات حوثی‌ها فراتر از زیرساخت‌های نفتی را تهدید می‌کند؛ اما مشخص نیست سعودی‌ها چگونه می‌توانند آن‌ها را متوقف کنند.

درگیری میان عربستان سعودی و شبه‌نظامیان حوثی در یمن به شدت تشدید شده و شهروندان سعودی را با واقعیت تهدیدات مداوم مرزی روبرو کرده است. در هفته‌های اخیر، حملات موشکی و پهپادی حوثی‌ها افزایش یافته که منجر به اختلال در زندگی روزمره و تعطیلی موقت مدارس شده است. فراتر از نگرانی‌های امنیتی فوری، این شبه‌نظامیان کنترل خود را در داخل یمن گسترش داده و جزایر و مناطق ساحلی استراتژیک را تصرف کرده‌اند که به آن‌ها امکان نظارت بر تنگه حیاتی باب‌المندب، گلوگاه دریایی مهمی که دریای سرخ را به خلیج عدن متصل می‌کند، می‌دهد.

کارشناسان بر آسیب‌پذیری زیرساخت‌های انرژی عربستان تأکید می‌کنند و خاطرنشان می‌سازند که خط لوله ۱۲۰۰ کیلومتری شرق به غرب هدف اصلی بوده است. اندرو لیبر از بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، این وضعیت را 'ضربه دوگانه' خرابکاری در خط لوله و توقیف‌های دریایی توصیف می‌کند. در حالی که مقامات سعودی تلاش کرده‌اند عملیات را حفظ کنند، تهدید علیه جریان‌های انرژی همچنان بالاست. مارکوس اشنایدر از بنیاد فردریش ابرت اشاره می‌کند که این تشدید تنش، ریاض را عمیق‌تر درگیر یک درگیری منطقه‌ای می‌کند که سعی در اجتناب از آن داشت و اهداف ثبات اقتصادی بلندمدت پادشاهی را پیچیده می‌کند.

زمینه تاریخی این درگیری ریشه در سال‌ها مداخله نظامی ناموفق توسط ائتلاف به رهبری عربستان بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۲ دارد. با وجود هزینه‌های دفاعی کلان و دسترسی به تسلیحات مدرن، ائتلاف نتوانست به پیروزی قاطعی دست یابد. در مقابل، حوثی‌ها با استفاده از تاکتیک‌های جنگ نامتقارن، مانند پهپادها و موشک‌های کم‌هزینه، برای وارد کردن خسارات نامتناسب به زیرساخت‌های سعودی، انعطاف‌پذیری نشان داده‌اند. این پویایی محدودیت‌های قدرت نظامی متعارف را در مواجهه با یک نیروی شورشی بسیار متحرک و ریشه‌دار نشان می‌دهد.

پیامدهای این بی‌ثباتی عمیق است، به ویژه برای طرح 'چشم‌انداز ۲۰۳۰' ولیعهد محمد بن سلمان که برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی و تنوع‌بخشی به اقتصاد به ثبات منطقه‌ای نیاز دارد. ایالات متحده با استناد به فشار نظامی خود و تمایل به اجتناب از جبهه جدید علیه ایران، از درگیری مستقیم خودداری کرده است. در همین حال، تلاش‌های اروپایی، مانند عملیات آسپیدس و تعهدات اخیر فرانسه برای تأمین پدافند هوایی برای بندر ینبع، حمایت تاکتیکی ارائه می‌دهند اما بعید است که موازنه استراتژیک در یمن را تغییر دهند.

در آینده، چشم‌انداز همچنان تیره است زیرا راه‌حل‌های نظامی به طور فزاینده‌ای ناکارآمد به نظر می‌رسند. کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که با توجه به وابستگی اقتصادی یمن به کمک‌های عربستان و بازارهای کار، کانال‌های دیپلماتیک ممکن است تنها راه پیش رو باشند. اگرچه پیمان‌های امنیتی جدیدی مانند 'ائتلاف مکه' با ترکیه و پاکستان شکل گرفته است، این کشورها نیز از رویارویی مستقیم با تهران محتاط هستند. در نهایت، توانایی حوثی‌ها برای تحمل فشار نشان می‌دهد که تا زمانی که یک چارچوب دیپلماتیک جامع ایجاد نشود، پادشاهی همچنان با موانع مهمی در تأمین امنیت مرزها و آینده اقتصادی خود روبرو خواهد بود.