«این سوررئالیسم محض است»: چاویست‌های ونزوئلا از نزدیکی دولت به ترامپ گلایه دارند

ماریو سیلوا، یکی از مبلغان پرشور انقلاب بولیوار هوگو چاوز و مجری برنامه تلویزیونی «تیغ» که با بودجه دولتی اداره می‌شد، پس از چرخش دراماتیک دولت ونزوئلا به سمت ایالات متحده، دچار سرخوردگی عمیقی شده است. نه ماه پس از آنکه چشم‌انداز سیاسی ونزوئلا با مداخله دونالد ترامپ دگرگون شد، سیلوا خود را در حاشیه می‌بیند؛ برنامه‌اش لغو شده و دنیای ایدئولوژیک او در هم شکسته است. او دولت فعلی به رهبری دلسی رودریگز را که به سمت واشنگتن متمایل شده، خیانتی به جنبشی می‌داند که دو دهه از آن دفاع کرده و این نزدیکی را عملی سوررئالیستی می‌خواند که با اصول بنیادین انقلاب در تضاد است.

این تغییر سیاست با مانورهای اقتصادی و دیپلماتیک مهمی همراه بوده است، از جمله یک قرارداد نفتی عظیم که ترامپ آن را بزرگترین در تاریخ جهان توصیف کرده است. رودریگز ادعا می‌کند که این توافق بیش از ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد ایجاد خواهد کرد که به بهبود مراقبت‌های بهداشتی و آموزشی کمک می‌کند و این اقدام را یک عقب‌نشینی تاکتیکی ضروری مشابه چرخش‌های استراتژیک خود چاوز می‌داند. با این حال، منتقدانی مانند سیلوا و خوان بارتو، عضو سابق حزب سوسیالیست، استدلال می‌کنند که دولت ریشه‌های ضدامپریالیستی خود را رها کرده و عملاً کشور را تحت قیمومیت ایالات متحده قرار داده است. در حالی که مقاماتی مانند دیوسدادو کابلو مدعی حمایت عمومی از این مسیر جدید هستند، اصطکاک داخلی میان وفاداران همچنان مشهود است.

از نظر تاریخی، انقلاب بولیوار بر پایه ضدامپریالیسم سرسختانه بنا شده بود و حامیان آن به طور مشهوری سوگند یاد کرده بودند که حتی یک قطره نفت به امپراتوری آمریکا نخواهد رسید. تصمیم دولت فعلی برای دعوت از مقامات سیا و وزرای انرژی به کاراکاس، نشان‌دهنده تغییری تاریخی در این دکترین است. این چرخش ایدئولوژیک بسیاری از چاویست‌های کهنه‌کار را در وضعیت سردرگمی قرار داده است، زیرا آن‌ها در تلاشند تا لفاظی‌های گذشته خود را با اتحادهای عمل‌گرایانه و در عین حال بحث‌برانگیز رهبری موقت فعلی در پی تغییرات سیاسی ژانویه ۲۰۲۶ آشتی دهند.

پیامدهای این سیاست در سراسر طیف سیاسی احساس می‌شود و برخی کارشناسان معتقدند که دولت بقا و ثبات مادی را بر خلوص ایدئولوژیک ترجیح می‌دهد. اورلاندو پرز، کارشناس آمریکای لاتین، اشاره می‌کند که اگرچه بسیاری از حامیان از آنچه فروش آرمان‌ها می‌دانند خشمگین هستند، دیگران ممکن است همکاری با واشنگتن را شر لازم برای حفظ قدرت بدانند. تنش میان این عمل‌گرایی برای بقا و رنجش عمیق پایگاه حامیان، محیطی بی‌ثبات ایجاد می‌کند، زیرا دولت اکنون باید برای جلوگیری از قیام اجتماعی احتمالی، منافع اقتصادی ملموسی ارائه دهد.

در آینده، ثبات دولت رودریگز به شدت به توانایی آن در تبدیل قرارداد نفتی با آمریکا به استانداردهای زندگی بهتر برای مردم بستگی دارد. اگر درآمدهای وعده داده شده محقق نشود یا شرایط اقتصادی همچنان رو به وخامت بگذارد، خشم فروخورده در پایگاه چاویست‌ها می‌تواند به اعتراضات گسترده تبدیل شود. سیلوا که ادعا می‌کند به دلیل مخالفت‌هایش تحت بازجویی است، هشدار می‌دهد که انفجار اجتماعی اجتناب‌ناپذیر است. در حالی که دولت این مسیر مخاطره‌آمیز را طی می‌کند، میراث انقلاب در تعادل است و میان خواسته‌های شرکای جدید آمریکایی و انتظارات حامیان سرخورده‌اش گرفتار شده است.