مدل هوش مصنوعی گوگل؛ گامی تازه در مدل‌سازی ریاضی انرژی همجوشی

آنکارا، ۲۸ مهر (اوپا) — پژوهشگران با بهره‌گیری از مدل جمنای ۴ آرگون، پیکربندی‌های پیچیده‌ای را برای بهبود فرآیندهای محصورکننده مغناطیسی در رآکتورهای آزمایشی طراحی کردند. این مدل توانست در عرض چند ساعت، راه‌حل‌های ریاضی معتبری ارائه دهد که پیش از این نیازمند ماه‌ها تحلیل دستی بود.

این دستاورد بر پایه فرضیه سال ۱۹۶۷ فیزیکدان، هارولد گراد، بنا شده است. در سپتامبر ۲۰۲۶، مت لندمن از دانشگاه مریلند با استفاده از مدل جی‌پی‌تی-۶ آسترا پرو، فرضیات گراد را به چالش کشید. اکنون تیمی متشکل از اوپال ایسان، جاناتان سیتیرین، مت لندمن و برندن تریسی با شکستن تقارن هندسی در معادلات، دایره وسیع‌تری از نمونه‌های ریاضی را برای آزمایش نرم‌افزارهای محصورکننده فراهم کرده‌اند.

با وجود سرعت بالای هوش مصنوعی، نظارت انسانی بر این فرآیند الزامی باقی ماند. دانشمندان مسئولیت بررسی سازگاری ریاضی مشتقات تولیدشده و اعتبار علمی نتایج را بر عهده داشتند. این تیم در تمامی مراحل تدوین، از روش‌های تأیید محاسباتی استفاده کرد تا از دقت خروجی نهایی اطمینان حاصل شود.

این پیشرفت ابزارهای جامع‌تری را برای مدل‌سازی رفتار پلاسما در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد، اما به معنای دستیابی به تجاری‌سازی انرژی همجوشی نیست. هوش مصنوعی در اینجا به عنوان ابزاری برای مدیریت داده‌های پیچیده عمل می‌کند و چالش‌های مهندسی و فیزیکی همجوشی هسته‌ای همچنان نیازمند روش‌های سنتی تأیید علمی است.