دهانه برخوردی قاتل دایناسورها ممکن است مملو از حیات بوده باشد

حدود ۶۶ میلیون سال پیش، سیارک چیکشلوب به شبه‌جزیره یوکاتان برخورد کرد و فاجعه‌ای جهانی را رقم زد که منجر به انقراض دایناسورهای غیرپرنده شد. در حالی که این رویداد با انقراض دسته‌جمعی مترادف است، تحقیقات زمین‌شناسی اخیر نشان می‌دهد که محل برخورد خود به پناهگاهی غیرمنتظره تبدیل شده است. در اعماق بستر اقیانوس، گرمای شدید ناشی از برخورد، یک سیستم هیدروترمال عظیم و بادوام ایجاد کرد که ممکن است محیطی حاصلخیز برای شکوفایی حیات میکروبی به مدت میلیون‌ها سال فراهم کرده باشد.

تحلیل جدید به رهبری زمین‌شناس، آنماری پیکرزگیل از دانشگاه گلاسکو، برآوردهای قبلی در مورد طول عمر این اکوسیستم زیرزمینی را به چالش می‌کشد. در حالی که دانشمندان زمانی معتقد بودند فعالیت هیدروترمال تنها ۲ میلیون سال ادامه داشته است، اندازه‌گیری‌های ایزوتوپی نمونه‌های فلدسپات نشان می‌دهد که این سیستم حداقل ۸ میلیون سال فعال بوده است. پیکرزگیل اشاره می‌کند که این پنجره‌های طولانی فعالیت هیدروترمال، فرصت‌های قابل‌توجهی برای شیمی پیش‌زیستی و تکثیر میکروارگانیسم‌ها ایجاد می‌کند.

تشکیل این سیستم نتیجه مستقیم انرژی عظیم سیارک بود که پوسته زمین را تا عمق ۳۵ کیلومتری تغییر شکل داد. ذوب شدن سنگ‌ها و نفوذ متعاقب آب دریا به ساختارهای زیرزمینی متخلخل و گرم، محیطی منحصربه‌فرد ایجاد کرد. محققان با استفاده از تاریخ‌گذاری پتاسیم-آرگون و اندازه‌گیری واپاشی پتاسیم-۴۰ به آرگون-۴۰، دریافتند که این سیستم از لحظه برخورد تا حدود ۵۸ میلیون سال پیش از نظر حرارتی فعال بوده است.

این کشف پیامدهای عمیقی برای درک ما از قابلیت سکونت سیاره‌ای دارد. اگرچه سیستم‌های هیدروترمال در دهانه‌های برخوردی رایج هستند، شواهد حیات در آن‌ها همچنان کمیاب است و میکروب‌ها تنها در هشت مورد از ۷۰ سایت مطالعه‌شده شناسایی شده‌اند. یافته‌های چیکشلوب نشان می‌دهد که مدت زمان جریان گرما و مواد مغذی، متغیر حیاتی در تعیین قابلیت حمایت از حیات در یک سایت برخوردی است. با فراهم کردن یک زیستگاه گرم و پایدار، این دهانه ممکن است به عنوان پناهگاهی در دوره بازیابی پس از برخورد عمل کرده باشد.

در آینده، این مطالعه چارچوبی برای ارزیابی سایر حوضه‌های برخوردی در سراسر منظومه شمسی ارائه می‌دهد. پیکرزگیل تأکید می‌کند که چیکشلوب در مقایسه با حوضه‌های برخوردی باستانی در زمین اولیه و سایر سیارات نسبتاً کوچک است. در نتیجه، برخوردهای بزرگ‌تر ممکن است سیستم‌های هیدروترمال را برای مدت‌های طولانی‌تری حفظ کرده باشند و به طور بالقوه به عنوان بستری برای توسعه حیات عمل کنند. این تحقیق روایت را از نگاه به برخوردهای سیارکی صرفاً به عنوان عوامل تخریب، به شناسایی آن‌ها به عنوان کاتالیزورهای بالقوه برای تکامل بیولوژیکی تغییر می‌دهد.