انرژی خورشیدی خارج از شبکه، تاب‌آوری در برابر خشکسالی را در جوامع دورافتاده آمازون تقویت می‌کند

در اعماق جنگل‌های بارانی آمازون در برزیل، جوامع بومی و حاشیه‌نشین رودخانه‌ها در حال استفاده از انرژی خورشیدی غیرمتمرکز هستند تا وابستگی خود به سوخت‌های فسیلی گران‌قیمت را کاهش داده و در برابر شوک‌های اقلیمی مقاوم شوند. در روستای نوا سوسیداد، پنل‌های خورشیدی اکنون پمپ‌های آب خودکار را به کار می‌اندازند و آب پاک را برای ۳۶ خانواده تأمین می‌کنند، در حالی که جایگزین ژنراتورهای دیزلی آلاینده شده‌اند.

سازمان‌های غیرانتفاعی و دولت‌های محلی در حال گسترش این سیستم‌ها پیش از خشکسالی‌های ناشی از ال‌نینو هستند. کائتانو اسکاناوینو از سازمان «Saúde e Alegria» تأکید کرد: «این فناوری از قدرت خورشید استفاده می‌کند و جایگزین روش‌هایی می‌شود که اغلب مستلزم جنگل‌زدایی یا سوزاندن سوخت هستند.» این گذار همچنین باعث حذف صدای آزاردهنده ژنراتورها در مدارس و مراکز درمانی شده است.

اگرچه بیش از ۹۹ درصد از ۲۱۴ میلیون ساکن برزیل به برق دسترسی دارند، حدود ۱ میلیون نفر در آمازون به دلیل هزینه‌های بالای گسترش شبکه، از برق مطمئن محروم‌اند. تأمین سوخت اغلب نیازمند سفرهای خطرناک با قایق به شهرهای دوردست است. داده‌های رسمی نشان می‌دهد که تعداد سیستم‌های انرژی غیرمتمرکز از ۱۰۵ مورد در سال ۲۰۲۰ به بیش از ۱۰۰ هزار مورد تا سال ۲۰۲۶ رسیده است.

توسعه برق‌رسانی پاک برای اقتصادهای زیستی محلی و حفاظت از محیط زیست حیاتی است. در ایالت آمازوناس، یخچال‌های خورشیدی در مراکز فرآوری آکای از فساد محصولات جلوگیری می‌کنند. با توجه به نرخ ۸۰ درصدی عدم جنگل‌زدایی در سرزمین‌های بومی، تقویت تاب‌آوری محلی مستقیماً از مخازن کربنی حیاتی جنگل محافظت می‌کند.